RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘Analiza finansowa’

Wartość poznawcza rachunku przepływów pieniężnych i zmian w kapitałach własnych

03 sie

Fakt, że jednostka gospodarcza jest rentowna, lecz pieniędzy nie ma, wynika stąd, że wynik finansowy jest liczony zgodnie z zasadą memoriału, natomiast nadwyżki środków pieniężnych wynikają z zasady kasowej. Zrealizowanym przychodom nie zawsze towarzyszy wpływ środków pieniężnych, a poniesionym kosztom, wydatek.

W długim okresie wypłacalność jest nierozerwalnie związana z zyskownością. Jednostki nie wypracowujące przez dłuższy czas zysków nie będą w stanie spłacać swoich długów. W krótkim okresie związek ten nie jest taki ścisły: podmioty gospodarcze wykazujące zysk mogą mieć problemy z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań, a jednostki ponoszące straty mogą być w danym momencie wypłacalne. Jednostka może kontynuować swoją działalność pod warunkiem, że zachowa płynność i wypłacalność. Straty bilansowe mogą być pokryte z nagromadzonych wcześniej rezerw kapitałowych. Natomiast utrata płynności najczęściej bywa dla jednostki gospodarczej „śmiertelna”.

Płynność finansowa to zdolność jednostki do terminowego regulowania bieżących zobowiązań. Zobowiązania bieżące to płatności, których termin zapłaty nie przekracza jednego roku. Do regulowania takich zobowiązań przedsiębiorstwo wykorzystuje te składniki majątku, które mogą być stosunkowo szybko zamienione na gotówkę. Warunkiem zachowania płynności finansowej jest posiadanie nadwyżki wpływów pieniężnych nad wydatkami. Brak tej nadwyżki jest jednym z powodów powstawania zatorów płatniczych, a niedobór środków pieniężnych utrzymujący się w dłuższym okresie, prowadzi do braku wypłacalności jednostki.

Rachunek przepływów pieniężnych prezentuje wpływ zmian w majątku i źródłach jego finansowania na stan posiadanych zasobów pieniężnych, przy czym:
- zmiany polegające na wzroście aktywów i zmniejszeniu pasywów wpływają ujemnie na wielkość przepływów pieniężnych,
- zwiększenie określonej pozycji pasywów i spadek pozycji aktywów powodują przyrost środków pieniężnych,
- nakłady inwestycyjne i wypłaty z zysku na lata ubiegłe oznaczają zmniejszenie środków pieniężnych.

Sprawozdanie to dostarcza informacji na temat źródeł i przyczyn zmian wielkości środków pieniężnych, jakimi dysponuje przedsiębiorstwo, jak również kierunków wykorzystania powstałej nadwyżki finansowej.

Rachunek przepływów pieniężnych daje zupełnie inne wyobrażenie o sytuacji finansowej jednostki niż to, które wynika z jej bilansu oraz rachunku zysków i strat. Rachunek przepływów pieniężnych uwzględnia przepływy pieniężne we wszystkich trzech sferach działalności przedsiębiorstwa. Znajomość wielkości nadwyżki lub niedoboru środków pieniężnych pochodzących z całokształtu działalności oraz z poszczególnych rodzajów działalności – pozwala pogłębić analizę i ocenić sytuację finansową przedsiębiorstwa w kontekście jego potrzeb płatniczych.

Analizę przepływów pieniężnych można przeprowadzić w formie tzw. czytania rachunku przepływów pieniężnych oraz przy zastosowaniu analizy wskaźnikowej.

Aby wstępnie ocenić sytuację finansową danej jednostki gospodarczej, należy ogólnie scharakteryzować trzy sfery przepływów pieniężnych i odpowiadające im dodatnie lub ujemne strumienie pieniężne.

Płynność finansową można mierzyć i analizować w ujęciu statycznym i dynamicznym. Pomiar płynności w ujęciu statycznym polega na analizie stanów majątku obrotowego i zobowiązań bieżących na początek i koniec okresu sprawozdawczego. Pomiar i ocena płynności finansowej w ujęciu dynamicznym polega na analizie strumieni środków pieniężnych zestawionych w rachunku przepływów pieniężnych.

Czytanie wstępne rachunku przepływów pieniężnych umożliwia jedynie ogólną ocenę sytuacji finansowej przedsiębiorstwa. Rachunek przepływów pieniężnych uzupełnia bilans oraz rachunek zysków i strat, dlatego też analiza sytuacji finansowej, oparta na analizie wskaźnikowej, wymaga powiązania informacjami pochodzącymi ze wszystkich części sprawozdania finansowego.

Przedmiotem szczególnego zainteresowania właścicieli jednostki gospodarczej są kapitały własne. Zmiany wartości tego kapitału oraz jego udziału w pasywach jednostki oznaczają zmiany udziału właścicieli w finansowaniu majątku jednostki. Zestawienie zmian w kapitale własnym prezentuje szczegółowe informacje, czy udział ten zmienia się, czy zwiększa i z jakich powodów zmiany te zachodzą, dostarcza też informacji ułatwiających analizę struktury i dynamiki zmian wartości księgowej aktywów netto. Analiza zmian w stanie kapitałów własnych ma na celu ukazanie głównych źródeł tych zmian, czyli:
- zwiększeń kapitału własnego,
- zmniejszeń kapitału własnego.

Analiza struktury i dynamiki kapitału własnego powinna być dokonywana w przekroju poszczególnych jego elementów, tj.: kapitału podstawowego, zapasowego, zysku lub straty z lat ubiegłych oraz wyniku finansowego za rok bieżący.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Analiza finansowa

 

Analiza wyniku finansowego

02 sie

Wstępna analiza wyniku przeprowadzona na podstawie rachunku zysków i strat pozwala ustalić, co jest głównym źródłem tworzenia zysku (straty) netto podmiotu. Ostateczna wielkość wyniku finansowego zależy od wyników uzyskanych w trzech obszarach działalności podmiotu: operacyjnym, finansowym i zdarzeń losowych.

Strukturalna (pionowa) analiza wyniku finansowego dotyczy poszczególnych etapów jego uzyskania. Polega ona na ocenie wyników cząstkowych oraz na ustaleniu czynników, które wpłynęły na osiągnięcie tychże wyników. Bardziej szczegółowy obraz oddziaływania przychodów i kosztów na wynik finansowy jednostki gospodarczej można uzyskać, badając strukturę i dynamikę przychodów i kosztów.

Pozioma analiza wyniku finansowego ma na celu uzyskanie zmian pozycji kształtujących wynik finansowy w czasie. Polega ona na porównaniu wielkości osiągniętych w badanym roku z wynikami osiągniętymi w latach poprzednich.

Przyczyny zmian zysku (straty) netto:
- wzrost (zmniejszenie) przychodu ze sprzedaży produktów i towarów,
- obniżenie (wzrost) kosztów własnych sprzedawanych produktów i towarów,
- spadek (wzrost) wielkości dotyczących pozostałych kosztów i przychodów operacyjnych,
- spadek (wzrost) wyników z operacji finansowych,
- poprawa (pogorszenie) wyniku z powodu strat i zysków nadzwyczajnych,
- wzrost (spadek) obowiązkowych obciążeń wyniku finansowego.

Przeprowadzając analizę przyczyno-skutkową zmian dotyczących wyniku ze sprzedaży, należy ustalić, jakie czynniki i w jakim stopniu wpłynęły na wielkość i kierunek tych zmian. Wpływ tych czynników na zmiany wyniku ze sprzedaży może być zbadany za pomocą metody kolejnych podstawień.

Innymi, bardzo istotnymi narzędziami analizy bilansu i wyniku finansowego są wskaźniki analityczne, tj.: rentowność sprzedaży, rentowność aktywów, rentowność kapitałów własnych i inne.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Analiza finansowa

 

Ocena zasobów jednostki gospodarczej

01 sie

Pionowa analiza bilansu, zwana też analizą strukturalną polega na badaniu struktury: majątkowej, kapitałowej oraz majątkowo-kapitałowej. Analizując bilans pod kątem jego struktury bada się nie tylko udział poszczególnych pozycji aktywów i pasywów w ogólnej sumie bilansowej, ale ustala się także, czy przedsiębiorstwo posiadane środki gospodarcze angażuje głównie w działalność operacyjną, czy też znaczną ich część lokuje na rynku finansowym lub rynku nieruchomościami.

W celu określenia struktury aktywów jednostki gospodarczej należy wyliczyć oraz zinterpretować wskaźniki:
- udziału majątku trwałego w majątku ogółem,
- udziału majątku obrotowego w majątku ogółem,
- syntetyczny wskaźnik struktury aktywów.

Syntetyczną miarą struktury aktywów jest wskaźnik będący relacją wartości aktywów trwałych do aktywów obrotowych. Jeśli wskaźnik ten przekracza liczbę 1 (lub 100%), a podstawą części majątku trwałego firmy jest rzeczowy majątek trwały, to prawdopodobnie majątek jednostki gospodarczej charakteryzuje się wysokim stopniem ryzyka operacyjnego. Zupełnie inaczej wskaźnik ten należy interpretować w przedsiębiorstwach wytwórczych, a także jednostkach wdrażających nowoczesne techniki i technologie. W takim przypadku wysoki udział majątku trwałego świadczyć może o wysokim poziomie mechanizacji i automatyzacji procesów wytwórczych.

Pionowa analiza pasywów polega na ustaleniu struktury źródeł finansowania majątku firmy. Analiza struktury pasywów ma na celu ocenę stopnia zadłużenia (udział kapitałów obcych w kapitałach ogółem) oraz samofinansowania się (udział kapitałów własnych w kapitałach ogółem) jednostki gospodarczej.

Z punktu widzenia analizy finansowej istotne znaczenie ma wewnętrzna struktura kapitałów własnych i obcych. Kapitały obce to powstałe w wyniku zdarzeń przeszłych, zobowiązania jednostki gospodarczej, które w przyszłości spowodują zmniejszenie jej zasobów gospodarczych. Mowa tu zarówno o zobowiązaniach rzeczywistych, już istniejących, jak i zobowiązaniach potencjalnych, na które utworzono odpowiednie rezerwy.

Oceniając wewnętrzną strukturę kapitałów własnych należy zwrócić uwagę na wielkość kapitału podstawowego oraz posiadanych przez jednostkę rezerw kapitałowych. Źródłem ich tworzenia jest w szczególności zatrzymana część zysku netto oraz dodatkowe wpłaty właścicieli jednostki gospodarczej. Wysoki udział rezerw w kapitale własnym z jednej strony umożliwia stabilizację podmiotu i jest uważany za przejaw przezorne polityki finansowej, z drugiej strony ogranicza część zysku przeznaczoną na wypłatę dywidend i innych świadczeń na rzecz właścicieli oraz osób zarządzających i nadzorujących jednostkę gospodarczą.

Wysoki stan kapitałów własnych w stosunku do pasywów ogółem świadczy o niezależności finansowej podmiotu, ale może mieć niekorzystny wpływ na poziom rentowności tych kapitałów. Jednostka gospodarcza powinna pożyczać tak dużo, aby osiągnąć jak najwyższe korzyści z zaciągniętego długo, ale nie na tyle dużo, aby utracić zdolność kredytową i wejść na drogę bankructwa.

Dla użytkowników sprawozdań finansowych istotną informacją jest stopień pokrycia majątku trwałego jednostki kapitałem własnym. Ma to związek ze złotą regułą finansowania, która mówi, że trwałe składniki majątku powinny być w całości finansowane kapitałem własnym. Z regułą tą wiąże się także kategoria kapitału obrotowego netto, którego wielkość jest różnicą między wartością aktywów obrotowych, a sumą bieżących zobowiązań. Kapitał obrotowy netto powinien być wielkością dodatnią i zwiększać się z roku na rok.

Pozioma (horyzontalna) analiza bilansu – to badanie dynamiki poszczególnych pozycji bilansowych. Aby można było dokonać takiej analizy, konieczne jest posiadanie danych, z co najmniej dwóch okresów sprawozdawczych. jednakże dla określenia głównych trendów i ustalenia tempa wzrostu (lub spadku) w zakresie poszczególnych pozycji aktywów lub pasywów, niezbędna jest ich obserwacja w okresie dłuższym niż okres dwóch lat.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Analiza finansowa

 

Płaszczyzny i metody analizy finansowej

31 lip

Przedmiotem analizy finansowej są wielkości ekonomiczne, w tym stan majątkowo-kapitałowy, wyniki finansowe oraz jego ogólna sytuacja finansowa, wyrażone w mierniku pieniężnym.

Ścisły związek analizy finansowej z rachunkowością wskazuje na podstawowe źródła analizy finansowej, a także określa podstawowe obszary jej zainteresowania.

Analiza finansowa ma dwie podstawowe płaszczyzny: czasową i przedmiotową. Z jednej strony analiza finansowa umożliwia ocenę stanu i wyników finansowych osiągniętych przez jednostkę gospodarczą na skutek działań, które miały miejsce w przeszłości. Z tej racji ma ona charakter retrospektywny (analiza ex post). Z drugiej zaś strony, analiza finansowa pozwala określić kierunki i sposoby doskonalenia dalszej działalności jednostki gospodarczej, a tym samym jest podstawą podejmowania decyzji dotyczących przyszłości. Z tego punktu widzenia ma ona charakter prospektywny (analiza ex ante). Charakterystyczną cechą analizy w warunkach gospodarki rynkowej jest bezpośrednie jej wykorzystywanie jako narzędzia do celów zarządzania.

Drugą, niemniej istotną płaszczyzną analizy finansowej jest płaszczyzna przedmiotowa, wynikająca z funkcjonalnej i przedmiotowej struktury współczesnej rachunkowości. Analiza finansowa służy do interpretacji tworzonych w rachunkowości danych, realizując tym samym analityczną funkcję rachunkowości.

W zależności od zakresu przedmiotowego i czasowego rozróżnia się analizy: bieżące, problemowe, roczne.

Analiz bieżące służą zarządzaniu operacyjnemu i są oparte na bieżących danych ewidencyjnych lub sprawozdaniach krótkoterminowych. Celem sporządzania takich analiz jest ustalenie ewentualnych nieprawidłowości w działalności jednostki gospodarczej, które można dzięki temu szybko wyeliminować.

Analizy problemowe dotyczą wybranych zagadnień, uznawanych za najważniejsze lub najtrudniejsze dla działalności konkretnej jednostki gospodarczej. Analizy problemowe mogą być sporządzane w dowolnym czasie, zarówno przez pracowników jednostki, jak i przez specjalistów z zewnątrz.

Analizy roczne służą ocenie działalności jednostki gospodarczej i jej kierownictwa w podstawowym okresie sprawozdawczym, którym jest najczęściej rok, a zatem powinny być sporządzane w każdym podmiocie gospodarczym. Podstawą analizy rocznej są roczne sprawozdania finansowe.

W analizie finansowej stosuje się dwie zasadnicze grupy metod badawczych: metody specyficzne dla tej dyscypliny, wypracowane w miarę rozwoju analizy działalności gospodarczej przedsiębiorstw, oraz metody przejęte z innych dyscyplin naukowych, tj.: matematyka, statystyka, odpowiednio adaptowane do wymagań analizy procesów gospodarczych w przedsiębiorstwie. Ponadto w warunkach zarządzania wartością następuje połączenie analizy finansowej i analizy strategicznej z analizą rynku kapitałowego. Wynika stąd konieczność stosowania w analizie finansowej metod matematyki finansowej, statystyki oraz metod oceny efektywności inwestycji.

W analizie finansowej najczęściej stosuje się dwa rodzaje metod badań analitycznych:
- metodę porównań,
- metodę szczegółowego badania przyczynowego.

Metoda porównań polega na ustaleniu odchyleń między faktyczną wielkością badanego zjawiska a tzw. wielkością bazową i dokonaniu na ich podstawie ogólnej oceny zjawiska. W analizie sprawozdań finansowych istotną rolę odgrywają porównania w czasie oraz porównania w przestrzeni.

Celem metody porównań jest ustalenie zmian zapisywanych jako:
- odchylenia bezwzględne (kwotowe),
- odchylenia względne (procentowe).

Odchylenia bezwzględne są różnicą między porównywanymi wielkościami tego samego rodzaju a pochodzącymi z różnych okresów lub różnych jednostek gospodarczych. Jeśli jednak wielkość zysku osiągniętego w roku bieżącym odniesiemy do wielkości zysku osiągniętego w roku poprzednim, a otrzymany w ten sposób iloraz pomnożymy przez 100, to otrzymamy wskaźnik, który nosi nazwę wskaźnika dynamiki. Dodatnia wartość wskaźnika dynamiki świadczy o wzroście badanej pozycji aktywów, pasywów lub rachunku zysków i strat. Natomiast wartość ujemna wskaźnika dynamiki, sygnalizuje zmniejszenie się badanej pozycji. Utrzymywanie się ujemnego wskaźnika przez dłuższy okres, może świadczyć o zmniejszeniu się potencjału gospodarczego jednostki i kurczenie się rozmiarów jej działalności. Jeśli odniesiemy badaną wielkość stanowiącą część większej zbiorowości, do ogólnej wartości pozycji zbiorczej, a otrzymany iloraz pomnożymy przez 100, otrzymamy wówczas wskaźnik struktury.

Odchylenia względne (relatywne, wskaźnikowe) stanowią relację badanej wielkości do innej wielkości, z którą są logicznie powiązane. Dla analizy finansowej większą wartość poznawczą mają odchylenia względne (najczęściej wyrażone procentowo) niż odchylenia kwotowe.

Porównania w czasie pozwalają ocenić dynamikę badanego zjawiska ekonomicznego, przy czym stosuje się w tym zakresie:
- porównania w czasie zwykłe, polegające na odniesieniu badanych wielkości do stałej podstawy porównań,
- porównania w czasie łańcuchowe, polegające na zastosowaniu w rachunku indeksowym zmiennej podstawy porównań.

Dokonując porównań międzyzakładowych (porównania w przestrzeni), należy korzystań z informacji dotyczących jednostek tej samej branży, o podobnym podziale gospodarczym.

Analiza finansowa nie może ograniczać się jedynie do porównywania badanych zjawisk, jako że same porównania nie prowadzą do wyjaśnienia przyczyn tych zmian. Konieczne jest pogłębienie badań za pomocą metod analizy przyczynowej.

Metody badania przyczynowego polegają na wyizolowaniu czynników, które spowodowały ustalone wcześniej odchylenia oraz na określeniu stopnia intensywności ich oddziaływania na badane zjawisko.

W analizie finansowej wyróżnić można następujące etapy prac analitycznych:
- analizę wstępną,
- szczegółową analizę przyczynowo-skutkową.

Przedmiotem analizy wstępnej jest tzw. pozioma (horyzontalna) i pionowa (strukturalna) analiza poszczególnych części sprawozdania finansowego. Podstawowym celem jej przeprowadzania jest określenie struktury i dynamiki wielkości bilansowych, wynikowych oraz generowanych przez jednostkę strumieni pieniężnych. Prawidłowa struktura i dynamika tych wielkości może decydować o dalszym rozwoju jednostki.

Szczegółowe badanie i ocena stopnia wykorzystania posiadanych zasobów wymaga przeprowadzenia analizy wskaźnikowej. Polega na ustaleniu powiązań występujących między zdarzeniami gospodarczymi, a następnie skonstruowaniu i obliczaniu wskaźników finansowych odzwierciedlających te powiązania. Pogłębiona analiza przyczynowo-skutkowa ekonomicznej efektywności funkcjonowania jednostki gospodarczej polega na badaniu współzależności pomiędzy wskaźnikami finansowymi. W miarę pogłębienia analizy wybranych wskaźników można wyróżnić wpływające na nie czynniki podstawowe i pochodne. Czynniki te tworzą hierarchiczną strukturę powiązań przyczynowo-skutkowych. Zależności między wskaźnikami mogą prowadzić do ustalenia układów strukturalnych nazywanych „piramidą wskaźników”, a oparta na nich analiza nosi nazwę analizy piramidalnej.

Zadaniem analizy szczegółowej jest ustalenie przyczyn zjawisk istotnych, zwłaszcza niekorzystnych dla danej jednostki, stanowiących potencjalne zagrożenie dla kontynuacji i rozwoju tej jednostki, a także wskazanie kierunków działań mających na celu poprawę dotychczasowej sytuacji. Celem tej analizy powinno być także poznanie przyczyn i możliwości upowszechniania działań o charakterze pozytywnym.

Podstawowym narzędziem analizy finansowej są wskaźniki finansowe. Ich budowa jest oparta na założeniu, że do porównywania i oceny sytuacji finansowej jednostki należy wykorzystywać miary względne. Wskaźniki finansowe umożliwiają ocenę wielkości i struktury posiadanego majątku, źródeł jego pochodzenia, a także rentowności, płynności i wypłacalności firmy.

WSKAŹNIKI FINANSOWE
Wskaźniki analizy finansowej

Każda spółka giełdowa powinna być zainteresowana korzystnym kształtowaniem się wskaźników rynku kapitałowego. Pozytywna ocena jednostki gospodarczej na rynku kapitałowym sprawia, że może ono liczyć na uzyskanie dodatkowych kapitałów na cele rozwojowe. W przypadku negatywnej oceny podmiot traci szansę na doinwestowanie tą drogą. Pozytywna ocena spółki giełdowej chroni ją także przed jej przejęciem przez większą spółkę. Negatywnej ocenie spółki towarzyszy zazwyczaj spadek ceny giełdowej jej akcji, a tym samym spadek wartości rynkowej tej jednostki

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Analiza finansowa

 

Źródła i cel analizy finansowej

30 lip

Pomnażanie bogactwa (dochodów) właścicieli jednostek gospodarczych odbywa się dwutorowo: w formie wypłacania im dywidend z zysku do podziału, a także przez długoterminowy zrost wartości posiadanych przez nich udziałów, który prowadzi do wzrostu wartości rynkowej firmy. Wartość ta kształtowana jest w znacznym stopniu pod wpływem wielkości zysków, jakie dana jednostka osiąga w dłuższym okresie czasu. Wynika stąd, że dążenie do osiągania odpowiedniej stopy zyskowności kapitałów własnych powinno odgrywać węzłową rolę w polityce finansowej każdej jednostki gospodarczej.

Osiąganie wysokiej rentowności jest podstawowym, lecz nie jedynym warunkiem, zapewniającym „przetrwanie” i rozwój jednostki gospodarczej w dłuższym okresie. Dla jej bieżącej i przyszłej egzystencji coraz większe znaczenie ma utrzymanie płynności finansowej, czyli zdolności do terminowego regulowania zobowiązań krótkoterminowych.

Analiza finansowa jako integralna część systemu rachunkowości jest jednym z podstawowych narzędzi ułatwiających optymalizację zysków i nadwyżki finansowej. Celem jej przeprowadzania jest badanie i ocena ekonomicznej efektywności działalności jednostki gospodarczej.

Źródłem danych liczbowych wykorzystywanych do analizy sytuacji majątkowej, finansowej i rentowności przedsiębiorstwa jest sprawozdanie finansowe, w razie potrzeby uzupełnione informacjami pochodzącymi z ksiąg rachunkowych i źródeł zewnętrznych. Sprawozdanie finansowe odzwierciedla skutki przeszłych zdarzeń gospodarczych oraz pozwala na prognozowanie ekonomiczne, co do przyszłości funkcjonowania jednostki gospodarczej.

Dane liczbowe pochodzące ze sprawozdania finansowego wymagają jednak dostosowania do potrzeb analizy finansowej. Zmodyfikowane dla potrzeb analizy elementy sprawozdania finansowego noszą nazwy: analitycznego bilansu, analitycznego rachunku zysków i strat, analitycznego rachunku przepływów pieniężnych.

Dane liczbowe czerpane ze sprawozdań finansowych i urządzeń ewidencyjnych mogą być nieporównywalne. Pominięcie tego faktu w pracach analitycznych może prowadzić do błędnych ocen i wniosków. Istnieje wiele przyczyn zakłóceń porównywalności materiału analitycznego. Można wyróżnić co najmniej cztery grupy przyczyn zakłóceń: zmiany metodologiczne, zmiany finansowe (cenowe), zmiany organizacyjne, zmiany rzeczowe (przedmiotowe).

Jednym z istotnych czynników wywołujących zniekształcenie danych zawartych w sprawozdaniach finansowych może być ruch cen związany z inflacją. Korygując badaną pozycję korzystamy z odpowiednich wskaźników ilustrujących zmiany cen w skali ogólnokrajowej, publikowane przez Główny Urząd Statystyczny oraz odpowiednie czasopisma fachowe.

Przy eliminowaniu wpływu inflacji z danych, które stopniowo narastały w ciągu roku wykorzystuje się wskaźniki ilustrujące przeciętny, roczny wzrost cen w stosunku do poprzedniego roku. Jeśli eliminuje się skutki wzrostu cen z danych mających charakter statyczny to należy przyjmować wskaźniki dotyczące zmian cen z grudnia bieżącego roku w relacji do cen z grudnia poprzedniego roku.

Aby wielookresowe dane liczbowe zniekształcone na skutek inflacji doprowadzić do porównywalności, należy dokonać odpowiednich korekt materiału analitycznego, przy czym:
- badane wielkości można przeliczyć według cen roku bieżącego, mnożąc dane roku poprzedniego przez wskaźnik inflacji roku bieżącego,
- badane wielkości można przeliczyć według cen roku ubiegłego, dzieląc dane dotyczące roku bieżącego przez wskaźnik inflacji roku bieżącego.

Celem współczesnej analizy finansowej może być ocena, efektywności gospodarowania (mierzonej przyrostem rynkowej i wewnętrznej wartości podmiotu), płynności finansowej, struktury i kosztu kapitału, struktury aktywów materialnych i niematerialnych, ryzyka firmy, dalszego i bliższego otoczenia jednostki gospodarczej zajmowanej lub oczekiwanej pozycji na rynku kapitałowym.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Analiza finansowa