RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘2. Prawo rzeczowe’

Posiadanie i dzierżawienie

09 maj

Pojęcie posiadania
Posiadanie polega na sprawowaniu rzeczywistego władztwa nad rzeczą. Jest to moc wykonywania określonego prawa, którą należy odróżnić od samego prawa.

Posiadanie rozumiane jako stan faktyczny i własność lub inne prawo podmiotowe są odrębnymi pojęciami i należy je traktować rozłącznie.

Posiadanie jest władaniem rzeczą dla siebie samego, we własnym interesie. Na posiadanie składa się:
- faktyczne władztwo nad rzeczą,
- wola władania rzeczą.

Rodzaje posiadania

Rodzaje posiadania:
- posiadanie samoistne,
- posiadanie zależne,
- posiadanie służebności.

Posiadaczem samoistnym jest posiadacz rzeczy, który nią włada jak właściciel. Nie traci on posiadania przez to, że oddaje rzecz innej osobie w posiadanie zależne.

Posiadaczem zależnym nazywamy tego, kto sprawuje faktyczne władztwo nad rzeczą jako najemca, dzierżawca, użytkownik, zastawnik lub mający inne prawo podmiotowe, z którym łączy się władztwo nad cudzą rzeczą. Do powstania posiadania zależnego dochodzi zazwyczaj w drodze zawarcia odpowiedniej umowy.

Posiadaczem służebności jest ten, kto faktycznie korzysta z cudzej nieruchomości. Rozmiary władztwa nad cudzą rzeczą są tutaj minimalne.

Skutki posiadania

Z posiadaniem kodeks cywilny łączy kilka domniemań. Są to domniemania wzruszalne, które mogą być obalone dowodem przeciwnym. Główną rolę odgrywa domniemanie, że posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym. Domniemywa się także:
- że posiadacz jest posiadaczem samoistnym,
- że istnieje ciągłość posiadania,
- że posiadacz jest w dobrej wierze.

Posiadanie umożliwia nabycie wykonywanego prawa w drodze zasiedzenia.

Przepisy prawa chronią posiadanie. Ochronie podlega także posiadacz nie dysponujący prawe, które faktycznie wykonuje i posiadacz w złej wierze.

Ochrona posiadania

Posiadania nie wolno naruszyć, nawet jeśli posiadacz jest w złej wierze i nie ma tytułu prawnego do sprawowania władztwa nad rzeczą.

Środki ochrony posiadacza:
- posiadacz może własnym działaniem chronić swoje posiadanie (obrona konieczna i samopomoc),
- posiadacz może zwrócić się do sądu z żądaniem ochrony jego posiadania (powództwo posesoryjne).

Obrona konieczna
– posiadacz podejmuje działanie przeciwko osobie usiłującej naruszyć posiadanie, która jeszcze nie osiągnęła zamierzonego skutku.

Gdy naruszenie posiadania zostało już dokonane, posiadacz może zastosować samopomoc w celu przywrócenia stanu poprzedniego. Posiadacz stosujący samopomoc może działać tylko w granicach zakreślonych przepisami.

Powództwo posesoryjne zawiera roszczenie o przywrócenie utraconego posiadania lub roszczenie o zaniechanie dalszych naruszeń. Powództwo posesoryjne przysługuje każdemu posiadaczowi.

Przeniesienie posiadania

Przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy i przejęcie jej przez nowego posiadacza. Równoznaczne z wydaniem rzeczy jest wydanie dokumentów lub znaków legitymacyjnych, umożliwiających rozporządzanie rzeczą.

Dzierżawienie
Dzierżycielem jest ten, kto faktycznie włada rzeczą za kogo innego. W większości przypadków zachodzi między stronami tego rodzaju stosunek prawny, że dzierżyciel powinien się stosować do wskazówek posiadacza, odnoszących się do rzeczy.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Księgi wieczyste

08 maj

Księgi wieczyste stanowią rodzaj urzędowego dokumentu (w postaci księgi), w którym ujawnia się właściciela nieruchomości, ograniczone prawa rzeczowe i inne prawa obciążające nieruchomość, prawa przysługujące każdorazowemu właścicielowi nieruchomości, umowy sprzedaży i inne czynności prawne, których przedmiotem była dana nieruchomość. Księgi wieczyste prowadzone są przez sądy.

Każda nieruchomość – z wyjątkami przewidzianymi w ustawie – ma odrębną księgę wieczystą. Podział nieruchomości między kilka osób powoduje założenie nowych ksiąg dla odłączonych w ten sposób, nowo powstałych nieruchomości.

Wpisy do księgi wieczystej mają charakter deklaratywny bądź konstytutywny. Wpis deklaratywny oznacza, że prawo rzeczowe powstaje i istnieje bez względu na to, czy zostało wpisane do księgi wieczystej. Wpis ma charakter konstytutywny tylko w przypadkach wyraźnie wymienionych w ustawie. Oznacza, że dokonanie wpisu w księdze wieczystej jest niezbędne.

Księgi wieczyste są jawne i każdy może się zapoznać z ich treścią. Wobec wpisów dokonanych w księdze wieczystej istnieje domniemanie prawdziwości, które może być obalone tylko w drodze odpowiedniego postępowania sądowego.

Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych polega na tym, że prawo chroni osoby, które w zaufaniu do wpisów w księdze wieczystej działając w dobrej wierze nabyły odpłatnie jakieś prawo wpisane do księgi.

Rękojmia jest wyłączona przede wszystkim wówczas, gdy nabywca prawa działa w złej wierze. Rękojmia nie chroni rozporządzeń nieodpłatnych.

Księga wieczysta zawiera 4 działy. Dział I poświęcony jest wpisom charakteryzującym nieruchomość pod względem faktycznym i zawierającym prawa rzeczowe ustanowione a korzyść danej nieruchomości. W dziale II wpisuje się właściciela nieruchomości. Jeżeli nieruchomość ma kilku współwłaścicieli, wpisuje się każdego z nich z zaznaczeniem udziału. Dział III poświęcony jest wpisom praw rzeczowych obciążających nieruchomość, z wyjątkiem hipoteki. Dział IV zawiera wpisy hipoteczne. Do każdej księgi wieczystej dołączony jest zbiór dokumentów, które stanowiły podstawę wpisów.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Ograniczone prawa rzeczowe

07 maj

Pojęcie i rodzaje ograniczonych praw rzeczowych
Ograniczone prawa rzeczowe
to prawa przysługujące osobie fizycznej lub prawnej względem rzeczy będących własnością innej osoby.

Rodzaje ograniczonych praw rzeczowych:
- użytkowanie,
- zastaw,
- służebność,
- spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu,
- hipoteka.

Użytkowanie

Użytkowaniem może być obciążona rzecz ruchoma, nieruchoma lub prawo. Użytkowanie można ustanowić na rzecz osoby fizycznej lub prawnej, której przysługuje wówczas prawo używania tej rzeczy oraz pobierania pożytków, jakie rzecz przynosi.

Użytkowanie może być ustanowione darmowo lub odpłatnie. Użytkowanie jest prawem niezbywalnym. Użytkowanie wygasa, gdy użytkownik przez okres 10 lat nie wykonuje swojego prawa.

Zastaw

Zastaw może być ustanowiony przez zawarcie odpowiedniej umowy między stronami lub powstaje w określonych okolicznościach z mocy samej ustawy.

Gospodarczym celem zastawu jest zabezpieczenie wierzytelności. Zastaw może zabezpieczyć wierzytelność już istniejącą, wierzytelność przyszłą lub wierzytelność warunkową.

Gdy dłużnik nie spełni swojego świadczenia, wierzyciel kieruje sprawę na drogę sądową, a po uzyskaniu prawomocnego wyroku zasadzającego wszczyna postępowanie egzekucyjne. Komornik przeprowadza egzekucję na zastawionej rzeczy, sprzedając ją w drodze licytacji. Z uzyskanej kwoty wierzyciel otrzymuje swoją należność, a resztę, po pokryciu kosztów sądowych i egzekucyjnych, komornik zwraca dłużnikowi.

Zastaw umowny
powstaje w drodze zawarcia przez strony odpowiedniej umowy wraz z jednoczesnym wydaniem rzeczy wierzycielowi. Wierzyciel w razie potrzeby może dochodzić swojego roszczenia na tej rzeczy bez względu na to, czyją własnością rzecz będzie w owej chwili.

Umowa o ustanowienie zastawu nie wymaga szczególnej formy.

Zastaw rejestrowany – rzeczy obciążone tym zastawem mogą być pozostawione w posiadaniu zastawcy. Zgodnie z przepisami zastaw rejestrowany może być stosowany jedynie dla zabezpieczenia wierzytelności niektórych podmiotów prawa. Umowa o ustanowienie zastawu rejestrowanego powinna być pod rygorem nieważności zawarta na piśmie. Do ustanowienia zastawu potrzebna jest umowa między zastawcą i zastawnikiem oraz wpis do rejestru sądowego. Przedmiotem zastawu rejestrowanego mogą być wszelkie rzeczy oraz zbiory rzeczy. W umowie zastawca może się zobowiązać, że w czasie trwania zastawu nie zbędzie ani nie obciąży przedmiotu zastawu.

Zastaw ustawowy
powstaje w określonych sytuacjach z mocy samego prawa. Oznaczonym osobom przysługuje ustawowe prawo zastawu na rzeczach znajdujących się w ich dzierżeniu lub wniesionych do ich lokalu, w celu zabezpieczenia przysługujących im od kontrahenta świadczeń.

Przy zastawie może dojść do zbiegu odpowiedzialności osobistej i rzeczowej, jeżeli dłużnik zaciągając pożyczkę oddal w zastaw cudzą rzecz za zgodą właściciela. Wierzyciel może wytoczyć proces każdej z tych dwóch osób.

Służebność

Służebność jest ograniczonym prawem rzeczowym ustanawianym na nieruchomościach.

Istota służebności polega ma tym, że:
- osoba uprawniona może korzystać z cudzej nieruchomości w określony sposób,
- osoba uprawniona może żądać, by właściciel obciążonej nieruchomości nie wykonywał swojego prawa własności w pewien oznaczony sposób.

Służebność powstaje w drodze umowy pomiędzy zainteresowanymi osobami albo na mocy orzeczenia sądu, który na wniosek zainteresowanego przymusowo ustanawia służebność na nieruchomości należącej do innej osoby. Służebność podlega wpisowi do księgi wieczystej.

Rozróżniamy:
- służebności gruntowe,
- służebności osobiste.

Służebność gruntowa polega na sprzęgnięciu interesom gospodarczym dwóch nieruchomości. Służebność obciąża jeden grunt, a prawo do korzystania z niej ma każdorazowy właściciel drugiej nieruchomości. Ustanowienie, zmiana treści i zlikwidowanie służebności gruntowej wymaga formy aktu notarialnego.

Służebność osobista jest ustanawiana na rzecz oznaczonej osoby. Służebność osobista jest niezbywalna.

Spółdzielcze prawa do lokali i domów

Ograniczone prawa rzeczowe związane z budownictwem spółdzielczym:
- własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego,
- spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego,
- prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej.

Treść tych praw, poza ogólnym prawem, uregulowana jest w prawie spółdzielczym.

Dla lokali i domów mogą być prowadzone odrębne księgi wieczyste. W razie przekształcenia się ograniczonego prawa rzeczowego w prawo odrębnej własności lokalu lun domu, księga wieczysta staje się księgą wieczystą nieruchomości.

Spółdzielcze prawa do lokali i domów mogą być obciążone hipoteką dla zabezpieczenia wierzytelności.

Hipoteka

Hipoteka może być ustanowiona jedynie na nieruchomości. Wraz z wygaśnięciem wierzytelności gaśnie również hipoteka i właściciel nieruchomości może domagać się wykreślenia jej z księgi wieczystej.

Obciążenia nieruchomości hipoteką dokonuje się w umowie zawartej w formie aktu notarialnego oraz przez odpowiedni wpis w księdze wieczystej.

Osoba fizyczna lub prawna, której wierzytelność jest hipotecznie zabezpieczona na cudzej nieruchomości, uzyskuje podobnie jak przy zastawie istotne korzyści.

Hipoteka kaucyjna charakteryzuje się luźnym związkiem między hipoteką a wierzytelnością, zabezpiecza tylko niektóre rodzaje wierzytelności.

Przepisy regulujące hipotekę zawarte są w ustawie z 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Użytkowanie wieczyste

06 maj

Ustanowienie użytkowania wieczystego na gruncie Skarbu Państwa jest możliwe tylko w odniesieniu do gruntów położonych w granicach administracyjnych miast.

Użytkowanie wieczyste może być ustanowione na rzecz osoby fizycznej i osoby prawnej. Użytkownik wieczysty uzyskuje bardzo szerokie prawo, zapewniające mu możliwość swobodnego w zasadzie władania i dysponowania gruntem, przez długi okres.

Oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie następuje na postawie umowy, zawartej w formie aktu notarialnego między organem administracji państwowej lub samorządowej i użytkownikiem. Użytkowanie wieczyste podlega wpisaniu do księgi wieczystej.

Użytkownik może w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz przez umowę o oddanie terenu w użytkowanie wieczyste korzystać z gruntu z wyłączeniem innych osób. Jego prawo jest prawem zbywalnym. W stosunku do prawa własności użytkowanie wieczyste wykazuje dwa istotne ograniczenia:
- pod względem czasu trwania,
- pod względem sposobu korzystania z terenu.

Umowa o oddanie gruntu w wieczyste użytkowanie może być zawarta na okres od 40 do 99 lat. Po wygaśnięciu prawa teren wraca we władanie państwa lub gminy wraz ze wzniesionymi na nim budynkami i innymi częściami składowymi. Za budynki takie i inne poczynione inwestycje użytkownik otrzymuje przewidziane w umowie wynagrodzenie. Wygaśnięcie użytkowania przez upływem ustalonego terminu może nastąpić:
- przez rozwiązanie umowy,
- przez zrzeczenie się prawa,
- przez wywłaszczenie.

Użytkownik zobowiązany jest korzystać z terenu w sposób określony w umowie. Za otrzymany w użytkowanie wieczyste grunt użytkownik uiszcza określoną przepisami opłatę roczną.

W ciągu ostatnich 5 lat przed upływem określonego w umowie terminu użytkownik wieczysty może żądać jego przedłużenia na dalszy okres od 40 do 99 lat. Odmowa przedłużenia jest dopuszczalna tylko ze względu na ważny interes społeczny.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Nabycie i utrata prawa własności

05 maj

Informacje ogólne
Nabycie prawa własności przez osobę fizyczną lub prawną połączone jest zazwyczaj z utratą tegoż prawa przez poprzedniego właściciela.

Sposoby nabycia prawa własności dzielą się na:
- pierwotne,
- pochodne.

Pierwotne
sposoby nabycia własności odznaczają się tym, że nabycie prawa własności następuje w sposób niezależny od prawa poprzedniego właściciela i czyichkolwiek uprawnień. Osobie nabywającej własność przysługuje prawo własności w pełnym rozmiarze.

Do pierwotnych sposobów nabycia własności należą między innymi:
- nacjonalizacja,
- wywłaszczenie,
- zasiedzenie,
- zalezienie,
- zawłaszczenie rzeczy niczyjej,
- połączenie, pomieszanie i przeistoczenie.

Pochodne
sposoby charakteryzują się tym, że nowy właściciel wywodzi swe prawo z prawa poprzedniego właściciela. Prawo własności nie ustaje, zmienia się tylko właściciel. Nowy właściciel uzyskuje prawo własności w takim rozmiarze, w jakim posiadał je właściciel poprzedni.

Pochodnymi sposobami nabycia prawa własności są między innymi:
- umowa,
- dziedziczenie,
- nabycie majątku przy łączeniu się osób prawnych.

Nabycie i utrata własności w drodze umowy

Nabycie własności na podstawie umowy w terminologii prawa cywilnego nosi nazwę przeniesienia własności. Takie umowy to m.in. sprzedaż, darowizna, zamiana, umowa o dzieło, kontraktacja, pożyczka.

Przeniesienie własności rzeczy indywidualnie oznaczonych następuje z mocy samej umowy. Nie jest konieczne przeniesienie posiadania rzeczy na nabywcę. Przeniesienie własności rzeczy ruchomych nie wymaga nadania umowie żadnej szczególnej formy, natomiast do zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości wymagana jest pod rygorem nieważności forma aktu notarialnego.

Przeniesienie własności rzeczy gatunkowo oznaczonych i rzeczy przyszłych, mających dopiero powstać przechodzi dopiero w chwili przeniesienia posiadania. Przeniesienie posiadania następuje przez wydanie rzeczy.

Nabycie prawa własności od osoby nieuprawnionej

Jeżeli osoba nieuprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą sprzeda rzecz lub zawrze inną umowę przenoszącą własność, nabywca staje się właścicielem w chwili wydania rzeczy, jeśli objął ją w posiadanie w dobrej wierze (działał w przekonaniu, że zbywający ma prawo rozporządzań rzeczą).

Gdy przedmiotem umowy jest rzecz skradziona, zgubiona lub w inny sposób utracona, prawny właściciel może domagać się jej zwrotu w ciągu 3 lat od chwili utracenia. Dopiero po upływie 3-letniego okresu nabywca, działający w dobrej wierze, staje się właścicielem rzeczy. Ograniczenie to nie dotyczy pieniędzy i dokumentów na okaziciela, ani rzeczy nabytych na urzędowej licytacji publicznej lub w toku postępowania egzekucyjnego.

Zasiedzenie

Zasiedzenie jest sposobem nabycia własności rzeczy w drodze długotrwałego posiadania. Przez zasiedzenie może nabyć prawo własności tylko posiadacz samoistny. Nie może nabyć własności posiadacz zależny.

Termin zasiedzenia własności nieruchomości wynosi 20 lub 30 lat. Po 20 latach nieprzerwanego posiadania nabywa własność ten, kto w posiadanie nieruchomości wszedł w dobrej wierze. Natomiast osoba, która weszła w posiadanie nieruchomości w złej wierze, staje się jej właścicielem po upływie 30 lat.

Nabycie własności rzeczy ruchomej przez zasiedzenie następuje po upływie 3 lat posiadania w dobrej wierze.

Znalezienie

Znalazca rzeczy powinien niezwłocznie zawiadomić o tym właściciela. Gdy nie wie, kto jest właścicielem, ma obowiązek zawiadomić odpowiedni organ terenowy.

Pieniądze, papiery wartościowe, kosztowności i rzeczy mające wartość naukową lub artystyczną przechodzą na własność państwa, jeżeli nie zostaną odebrane przez osobę uprawnioną w ciągu roku od wezwania, a w razie niemożności wezwania, w ciągu 2 lat od znalezienia. Inne rzeczy po upływie tych samych terminów stają się własnością znalazcy.

Znalazca, który wypełnił ciążące na nim obowiązki, może żądać znaleźnego. Wysokość znaleźnego wynosi 10% wartości rzeczy. Żądanie znaleźnego powinno być zgłoszone najpóźniej w chwili wydania rzeczy osobie uprawnionej. Koszty znaleźnego ponosi osoba uprawniona do odbioru, a jeżeli rzecz przeszła na własność państwa – państwo.

Połączenie, pomieszanie i przeistoczenie rzeczy

W razie połączenia lub pomieszania rzeczy, albo dokonania w niej takich zmian, które powodują przekształcenie rzeczy w inną, staje się aktualne zagadnienie własności nowej, powstałej w ten sposób rzeczy.

W odniesieniu do nieruchomości decydujące znaczenie ma zasada, że własność nieruchomości rozciąga się na rzecz ruchomą, która została z nią trwale połączona.

Połączenie lub pomieszanie rzeczy ruchomych w taki sposób, że przywrócenie stanu poprzedniego byłoby związane z nadmiernymi trudnościami lub kosztami, prowadzi do powstania współwłasności. Udziały współwłaścicieli są określone przez stosunek wartości połączonych lub pomieszanych rzeczy. Jeżeli połączenie lub pomieszanie zostało przez kogoś zawinione, osoba ta odpowiada za wynikłą stąd szkodę.

Przeistoczenie
rzeczy polega na wytworzeniu nowej rzeczy ruchomej z cudzych materiałów. Ten kto wytworzył rzecz staje się jej właścicielem, jeżeli wartość nakładu pracy jest większa od wartości materiałów. Jeżeli większa jest wartość materiałów, właścicielem nowej rzeczy staje się właściciel materiałów.

Jeżeli przeistoczenie cudzej rzeczy ruchomej zostało dokonane w złej wierze, właścicielem nowo powstałej rzeczy staje się zawsze właściciel materiału.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Współwłasność

04 maj

O współwłasności mówimy wówczas, gdy rzecz stanowi jednocześnie własność kilku osób.

Prawo cywilne odróżnia dwie formy współwłasności:
- współwłasność łączną,
- współwłasność w częściach ułamkowych.

Współwłasność łączna powstaje i może istnieć tylko w przypadkach przewidzianych przepisami, w ramach szczególnego stosunku osobistego łączącego strony.

Wspólność w częściach ułamkowych polega na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom, z tym, że każdy z podmiotów ma w niej ułamkowo określony udział. Współwłasność w częściach ułamkowych powstaje najczęściej albo na skutek zawarcia umowy albo przez dziedziczenie.

Każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

Każdy ze współwłaścicieli ma prawo i obowiązek brać udział w zarządzaniu rzeczą wspólną.

Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. W razie sporu z żądaniem takim można się zwrócić do sądu.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Prawo własności

03 maj

Własność jest najszerszym prawem do rzeczy, pozwalającym właścicielowi korzystać z niej i rozporządzań nią z wyłączeniem innych osób.

Prawo do korzystania z rzeczy polega na faktycznym władaniu rzeczą, na możności jej używania i przetwarzania, na pobieraniu wszelkich pożytków (naturalnych i cywilnych), jakie rzecz przynosi.

Prawo do rozporządzania rzeczą polega na możności swobodnego dokonywania czynności prawnych, skutkiem których jest wyzbycie się własności albo obciążenie rzeczy ograniczonym prawem rzeczowym.

Środki ochrony własności. Jeśli prawo własności zostało naruszone przez zagarnięcie rzeczy, właścicielowi przysługuje roszczenie windykacyjne, czyli roszczenie o wydanie rzeczy. Jeżeli czyjeś prawo własności zostało naruszone w inny sposób, właścicielowi służy roszczenie negatoryjne, czyli roszczenie o zaprzestanie naruszania prawa własności. W razie potrzeby właściciel może wystąpić przeciwko osobie naruszającej jego prawo własności z odpowiednim powództwem do sądu.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe

 

Instytucje prawa rzeczowego

02 maj

Pojęcie prawa rzeczowego
Prawo rzeczowe to dział prawa cywilnego normujący prawo własności i inne prawa do rzeczy.

Do praw rzeczowych, które mogą przysługiwać osobom fizycznym i prawnym zaliczamy:
- prawa własności,
- użytkowanie wieczyste,
- ograniczone prawa rzeczowe.

Prawa rzeczowe należą do grupy praw podmiotowych bezwzględnych. Prawa rzeczowe dotyczą rzeczy, są prawami odnoszącymi się do określonej rzeczy ruchomej lub nieruchomej.

Pojęcie rzeczy

Rzeczami w rozumieniu prawa cywilnego są przedmioty materialne, na tyle wyodrębnione, że w obrocie mogą być traktowane jako dobra samoistne.

Częściami składowymi
nazywamy te wszystkie elementy rzeczy, które nie mogą być odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo przedmiotu odłączonego.

Przynależnościami nazywamy odrębne rzeczy potrzebne do korzystania z rzeczy głównej zgodnie z jej przeznaczeniem.

Podział rzeczy

1. Nieruchomość to część powierzchni ziemskiej stanowiąca przedmiot odrębnej własności (grunt) wraz ze wszystkim, co jest z nią trwale związane.
Ruchomość to każda rzecz, która nie jest nieruchomością.

2. Podzielne – rzeczy podzielne bez istotnej zmiany oraz utraty wartości,
Niepodzielne.

3. Indywidualnie oznaczone – rzecz posiada własne cechy, jej tylko właściwe.
Gatunkowo oznaczone – rzecz oznacza się przez wskazanie gatunku oraz oznaczenie ilości, miar i ciężaru.

4. Znajdujące się w obrocie – rzecz można swobodnie sprzedawać, wynajmować, itd.
Wyjęte z obrotu – zakazane obrotu tymi rzeczami,
Ograniczone w obrocie – ograniczony zakres obrotu rzeczy.

5. Środki trwałe
Środki obrotowe
.

6. Zużywalne – rzecz, której normalny użytek gospodarczy polega na zużyciu lub zbyciu,
Niezużywalne – pozostałe rzeczy, które z biegiem czasu się zużywają.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii 2. Prawo rzeczowe