RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘IV. Prawo karne’

Przestępstwa przeciwko obrotowi gospodarczemu

16 kwi

Te przestępstwa odnoszą się do działalności gospodarczej. Zakłócają przebieg procesów gospodarczych.

Wyrządzenie znacznej szkody majątkowej osobie fizycznej, prawnej lun innej jednostce organizacyjnej przez osobę, która na podstawie umowy albo z mocy przepisów prawnych lub decyzji właściwego organu, miała się zajmować jej sprawami majątkowymi lub działalnością gospodarczą – wskutek nadużycia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków. Kwalifikowanymi odmianami przestępstwa są wyrządzenie szkody w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wyrządzenie szkody w wielkich rozmiarach. Za przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, a za jego kwalifikowane odmiany do 8 i 10 lat.

Posługiwanie fałszem w staraniach o uzyskanie kredytu, pożyczki bankowej, gwarancji kredytowej, subwencji lub zamówienia publicznego. Grozi za to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Wyłudzenie odszkodowania od zakładu ubezpieczeń przez celowe spowodowanie zdarzenia, z którym wiąże się obowiązek wypłaty takiego odszkodowania. Grozi za to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

„Pranie brudnych pieniędzy” odnosi się do środków płatniczych, papierów wartościowych, wartości dewizowych, praw majątkowych oraz rzeczy ruchomych i nieruchomości. Polega ono na podejmowaniu zróżnicowanych działań zmierzających do legalizacji pieniędzy i innych wymienionych wartości pochodzących m.in. z wytwarzania lub handlu narkotykami, przemytu, fałszowania pieniędzy lub papierów wartościowych, handlu bronią, materiałami wybuchowymi lub rozszczepialnymi, wymuszania okupu. Za przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, a za jej kwalifikowane odmiany do 10 lat.

Przestępstwo związane z upadłością – działanie na szkodę wierzyciela, polegające na ukrywaniu składników swojego majątku, ich zbywaniu, niszczeniu, obciążaniu itp. Grozi za to kara pozbawienia wolności do 3 lat, a jeśli działanie dłużnika ma udaremnić wykonanie wydanego już orzeczenia sądu – od 3 miesięcy do 5 lat. Kwalifikowaną odmianą przestępstwa jest wyrządzenie szkody w opisany sposób wielu wierzycielom. Za to grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Dłużnik w obliczu grożącej mu niewypłacalności tworzy nową jednostkę gospodarczą i przenosi na nią składniki swojego majątku, udaremniając w ten sposób zaspokojenie swoich wierzycieli. Grozi za to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Tej samej karze podlega, kto będąc dłużnikiem kilku wierzycieli doprowadza o swojej upadłości lub niewypłacalności.

Kilka przestępstw wiąże się z organizowaniem przetargów ze szkodą dla instytucji na rzecz, której przetarg jest dokonywany. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 3.

Lichwa polega na tym, że sprawca wyzyskuje przymusowe położenie kontrahenta, zawiera z nim umowę nakładającą na niego obowiązek świadczenia niewspółmiernego ze świadczeniem wzajemnym. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 3.

Do przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu ma także zastosowanie kodeks karny skarbowy z 1999r.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Przestępstwa przeciwko mieniu

15 kwi

Do tej grupy zaliczamy szereg przestępstw, których przedmiotem jest mienie prywatne.

Kradzież polega na zabraniu cudzej rzeczy w celu przywłaszczenia. Do istoty przestępstwa należy też zamiar przywłaszczenia. Jeśli sprawca takiego zamiaru nie ma, czyn nie jest kradzieżą. Szczególną odmianą kradzieży jest kradzież z włamaniem.

Za kradzież grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat, a za kradzież z włamaniem od roku do 10 lat. Jeżeli przedmiotem kradzieży było mienie znacznej wartości lub dobro o szczególnym znaczeniu dla kultury, sprawcy grozi kara od roku do 10 lat.

W przypadku mniejszej wagi sąd może wymierzyć karę pozbawienia wolności do roku, karę ograniczenia wolności lub grzywnę. Jeśli kradzież popełniono na szkodę osoby najbliższej, ściganie następuje tylko na wniosek pokrzywdzonego.

Kradzież rozbójnicza polega na tym, że sprawca po dokonaniu kradzieży używa przemocy lub grozi jej użyciem by zatrzymać zabrane mienie. Z kradzież rozbójniczą grozi kara pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Rozbój (inaczej rabunek) polega na tym, że sprawca używając przemocy lub grożąc jej użyciem zabiera cudzą rzecz w celu przywłaszczenia. Za rozbój przepisy przewidują karę pozbawienia wolności od 2 do 12 lat, natomiast za rozbój kwalifikowany karę pozbawienia wolności od 3 do 15 lat.

Przywłaszczenie – sprawca cudzą rzecz ma już w swoim posiadaniu i zaczyna ją traktować jak swoją własność. Sprawca w posiadanie cudzej rzeczy wchodzi legalnie. Do popełnienia przestępstwa dochodzi w momencie, gdy zaczyna okazywać, że rzecz traktuje jak swoją.

Kwalifikowaną formą przywłaszczenia jest sprzeniewierzenie, zwane także defraudacją. Sprawca przywłaszcza dobie tu mienie powierzone jego opiece. Za przywłaszczenie grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat, a w przypadku sprzeniewierzenia do 5 lat.

Oszustwo polega na doprowadzeniu innej osoby do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd lub wyzyskania istniejącego już błędu, albo niezdolności pojmowania swoich działań. Za oszustwo grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Wymuszenie polega na zmuszeniu innej osoby przemocą, groźbą zamachu na życie lub zdrowie, albo gwałtownego zamachu na mienie, do rozporządzenia mieniem własnym lub cudzym, albo do zaprzestania działalności gospodarczej. Za wymuszenie grozi kara pozbawienia wolności od roku do 10 lat.

Paserstwo – dopuszcza się go każdy, kto rzecz uzyskaną za pomocą przestępstwa nabywa lub pomaga w jej zbyciu, albo w celu osiągnięcia korzyści majątkowej tę rzecz przyjmuje lub pomaga w jej ukryciu. Za paserstwo grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów

14 kwi

Za dokument uważane jest w prawie karnym nie tylko pismo, ale każdy przedmiot, z którym jest związane jakieś prawo lub który stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne.

Fałszerstwo dokumentów występuje w dwóch postaciach: jako podrobienie i jako przerobienie dokumentu.

Podrobienie dokumentu polega na tym, że sprawca sporządza całkowicie nowy dokument, nadając mu pozory autentyczności.

Przerobienie dokumentu polega na tym, że sprawca bierze dokument autentyczny i za pomocą odpowiednich zabiegów nadaje mu inną treść.

Przestępstwo popełnia także ten, kto sam się wprawdzie fałszerstwa nie dopuszcza, ale posługuje się fałszywym dokumentem jako autentycznym.

Za fałszowanie dokumentu grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat. Karalne są także przygotowania do fałszerstwa dokumentów.

Poświadczenie nieprawdy - przestępstwa tego dopuszcza się funkcjonariusz publiczny lub inna osoba upoważniona do wystawiania dokumentów, która w dokumencie takim poświadczy nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne.

Za poświadczenie nieprawdy funkcjonariuszowi grozi kara pozbawienia wolności o 3 miesięcy do 5 lat, a jeżeli działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej – od 6 miesięcy do 8 lat. Karze podlega także ten, kto takiego dokumentu używa.

Wyłudzenie poświadczenia nieprawdy ma miejsce wtedy, gdy sprawca w celu uzyskania fałszywego poświadczenia wprowadza w błąd funkcjonariusza publicznego lub inną osobę uprawnioną do wystawiania dokumentów. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 3.

Przestępstwem przeciwko dowodom tożsamości jest zbycie własnego lub cudzego dokumentu stwierdzającego tożsamość. Przestępstwem jest również kradzież lub przywłaszczenie takiego dokumentu, a także posługiwanie się cudzym dowodem tożsamości, albo dokumentem stwierdzającym cudze prawa majątkowe. Popełnia przestępstwo, kto wspomniane dokumenty przewozi lub przesyła za granicę. Za wymienione rodzaje przestępstw grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności do lat 2.

Zniszczenie dokumentu, jego uszkodzenie, ukrycie lub usuniecie jest przestępstwem wówczas, gdy sprawca nie ma prawa im wyłącznie rozporządzać. Za zniszczenie dokumentu kodeks karny przewiduje karę pozbawienia wolności do lat 2.

Zniszczenie znaków granicznych – przestępstwo to dotyczy znaków rozgraniczających nieruchomości i podobnych. Dopuszcza się go, kto znaki takie niszczy, uszkadza, usuwa, przesuwa lub czyni niewidocznymi, albo fałszywie wystawia. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 2.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości

13 kwi

Przemoc wobec sądu. Przestępstwa tego dopuszcza się, kto przemocą lub bezprawną groźbą wywiera wpływ na czynności urzędowe sądu. Za przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

Fałszywe zeznania polegają na zeznaniu nieprawdy lub zatajeniu prawdy w postępowaniu sądowym lub innym, prowadzonym na podstawie przepisów. Warunkiem odpowiedzialności za fałszywe zeznania jest uprzedzenie zeznającego o odpowiedzialności karnej lub odebranie przyrzeczenia. Za fałszywe zeznania grozi kara pozbawienia wolności do lat 3. Oskarżonemu wolno kłamać i zatajać prawdę, mieści to się w jego prawie do obrony.

Fałszywe oskarżenie polega na oskarżeniu jakiejś osoby przed organem powołanym do ścigania o dopuszczenie się przestępstwa, wykroczenia lub przewinienia dyscyplinarnego, którego osoba ta w rzeczywistości nie popełniła. Za fałszywe oskarżenie grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat 2.

Tworzenie fałszywych dowodów jest przestępstwem mającym na celu skierowanie postępowania karnego przeciwko określonej osobie.

Poplecznictwo jest przestępstwem polegającym na celowym utrudnianiu postępowania karnego. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 5.

Nie podlega karze, kto ukrywa osobę najbliższą. Sąd może zastosować wtedy nadzwyczajne złagodzenie kary lub nawet odstąpić o jej wymierzenia.

Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary lub odstąpić od wymierzenia kary także wtedy, gdy poplecznik działał z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.

Uwolnienie więźnia ma miejsce wówczas, gdy sprawca uwalnia lub ułatwia ucieczkę osobie, która została pozbawiona wolności na podstawie orzeczenia sądu lub nakazu innej władzy. Grozi za to kara pozbawienia wolności do lat 3.

Za samodzielne uwolnienie się sprawcy z więzienia grozi grzywna, kara ograniczenia wolności lub kara pozbawienia wolności o 2 lat. Jeśli sprawca działa w porozumieniu z innymi osobami, używa przemocy lub uszkadza miejsce zamknięcia – podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Przemoc wobec uczestnika procesu jest przestępstwem polegającym na użyciu przemocy lub bezprawnej groźby w celu wywarcia wpływu na świadka, biegłego, tłumacza, oskarżyciela lub oskarżonego, albo naruszenia jego nietykalności cielesnej. Grozi za to kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Przestępstwa przeciwko instytucjom państwowym i samorządowym

12 kwi

Przestępstwa te w różny sposób zakłócają prawidłowe funkcjonowanie instytucji państwowych i samorządowych, naruszają ich powagę, godność, podważają zaufanie do nich.

Czynna napaść jest przestępstwem skierowanym przeciwko funkcjonariuszowi publicznemu podczas pełnienia przez niego obowiązków służbowych lub związki z takimi obowiązkami. Przestępstwo polega na dokonaniu napaści wspólnie z innymi osobami i w porozumieniu z nimi, bądź samodzielnie, ale z użyciem broni palnej, można lub innego niebezpiecznego narzędzia albo środka obezwładniającego. Za czynną napaść grozi kara pozbawienia wolności od roku do 10 lat.

Przemoc lub groźba. Przestępstwa tego dopuszcza się, kto przemocą lub bezprawną groźbą wpływa na urzędowe czynności organu państwowego lub samorządu terytorialnego, a także ten, kto stosuje przemoc lub bezprawną groźbę w celu zmuszenia funkcjonariusza publicznego do podjęcia lub zaniechania czynności służbowej. Sprawcy grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat.

Znieważenie funkcjonariusza polega na użyciu obraźliwych słów, zwrotów, gestów pod adresem funkcjonariusza podczas pełnienia obowiązków służbowych lub w związku z nimi. Sprawcy znieważenia funkcjonariusza grozi grzywna, ograniczenie wolności lub pozbawienie wolności do roku. Łącznie z znieważeniem występuje często naruszenie nietykalności cielesnej funkcjonariusza. To przestępstwo zagrożone jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do 3 lat.

Sprzedajność (zwana też łapownictwem) jest przestępstwem, którego dopuszcza się urzędnik lub inna osoba pełniąca funkcję publiczną, przyjmując korzyść majątkową lub osobistą w związku z tą funkcją, w szczególności za załatwienie określonej sprawy. Za sprzedajność grozi kara pozbawienia wolności do lat 8, w przypadkach szczególnej wagi od 2 do 12 lat.

Przekupstwo. Dopuszcza się tego, ten kto urzędnikowi lub innej osobie pełniącej funkcję publiczną wręcza łapówkę w zamian za załatwienie jakiejś sprawy w związku z pełnioną funkcją. Za przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat.

Opłacona protekcja. Popełnia ten czyn ten, kto powołując się na wpływy w instytucji państwowej lub samorządowej, podejmuje się pośrednictwa w załatwieniu sprawy w zamian za korzyść majątkową lub jej obietnicę. Za to przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od roku do lat 3.

Niedopełnienie obowiązku. Dopuszcza się go funkcjonariusz publiczny, który wskutek przekroczenia swych uprawnień lub niedopełnienia obowiązku, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Za to przestępstwo grozi kara pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 3.

 
Komentarze (2)

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Zatarcie skazania

11 kwi

Zatarcie skazania polega na urzędowym puszczeniu skazania w niepamięć. Po upływie ustalonego przepisami okresu oficjalnie zapomina się o popełnionym przestępstwie i wymierzonej za nie karze.

Od chwili zatarcia skazanie uważa się za niebyłe. Z rejestru skazanych usuwa się informacje o karalności.

W razie skazania na karę pozbawienia wolności, w tym za 25 lat pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie 10 lat od wykonania lub darowania kary, albo od przedawnienia jej wykonania. W przypadku kary nie przekraczającej 3 lat sąd na wniosek skazanego może zarządzić zatarcie skazania po upływie 5 lat. W razie skazania na karę dożywotniego pozbawienia wolności zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie 10 lat od uznania jej za wykonaną, od darowania kary, albo od przedawnienia jej wykonania.

W razie skazania na karę ograniczenia wolności lub grzywnę, zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie 5 lat, a na wniosek skazanego sąd może je zarządzić już po upływie 3 lat. Jeżeli sąd w wyroku odstąpił od wymierzenia kary, zatarcie skazania następuje z mocy prawa po upływie roku od wydania orzeczenia. Jeżeli wobec sprawcy orzeczono również środek karny, zatarcie skazania może nastąpić dopiero po jego wykonaniu.

Jeśli sprawca w okresie wymaganym do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo i został za nie skazany na karę pozbawienia wolności, okres ten rozpoczyna się od początku i biegnie wspólnie dla obu przestępstw.

 
1 komentarz

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Przedawnienie

10 kwi

Przedawnienie w prawie karnym polega na tym, że po upływie pewnego okresu, stosunkowo długiego, nie można już sprawcy pociągnąć do odpowiedzialności karnej.

Zależnie od tego, na jakim etapie jest postępowanie karne w momencie, gdy zaczyna biec przedawnienie, rozróżniamy:
- przedawnienie ścigania,
- przedawnienie wyrokowania,
- przedawnienie wykonania kary.

Przedawnienie ścigania biegnie, gdy postępowania karnego w ogóle nie wszczęto. Karalność przestępstwa ustaje, jeśli od czasu jego popełnienia minęło:
- 30 lat – w przypadku zabójstwa,
- 20 lat – gdy czyn stanowi inną zbrodnię,
- 10 lat – gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata,
- 5 lat – gdy czyn jest zagrożony karą nie przekraczającą 3 lat,
- 3 lata – gdy czyn jest zagrożony karą ograniczenia wolności lub grzywną.

Przedawnienie wyrokowania biegnie wówczas, gdy postępowanie karne zostało wprawdzie wszczęte, lecz nie doszło do wydania wyroku. Przestępstwo przedawnia się, jeżeli od czasu jego popełnienia minął okres przedawnienia ścigania przedłużony o 5 lat.

Przedawnienie wykonania kary biegnie wówczas, gdy postępowanie karne już się odbyło i zostało zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym, ale kara z jakiejś przyczyny nie została wykonana. Okres przedawnienia biegnie od uprawomocnienia się wyroku i wynosi:
- 30 lat – w razie skazania na 5 lat pozbawienia wolności lub karę surowszą,
- 15 lat – w razie skazania na karę pozbawienia wolności do lat 5,
- 10 lat – w razie skazania na inną karę.

Przedawnienie nie biegnie, jeżeli wszczęcie postępowania karnego nie jest dopuszczalne.

Nie ulegają w ogóle przedawnieniu zbrodnie przeciwko pokojowi i ludzkości oraz przestępstwa wojenne oraz umyślne ciężkie przestępstwa popełnione przez funkcjonariusza publicznego.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Prawo łaski

09 kwi

Prawo łaski jest to indywidualny akt łaski państwa wobec przestępcy, skazanego na karę sądową. Prawo łaski przysługuje zawsze głowie państwa. Prawo łaski stosowane jest wobec konkretnego przestępcy.

Poprzez prawo łaski kara może zostać darowana w całości, w części albo zamieniona na łagodniejszą. Prawo łaski może dotyczyć też środków karnych i skutków skazania.

Prośba o ułaskawienie jest wstępnie rozpatrywana w specjalnym postępowaniu sądowym, prowadzonym z udziałem prokuratora generalnego. Prośbę może złożyć skazany, jego obrońca, małżonek, krewni w linii prostej i inne osoby bliskie wymienione w ustawie.

Sprawę rozpatruje sąd, który wydał wyrok w pierwszej instancji, a następnie sąd odwoławczy, który rozpatrywał apelację. Jeśli obydwie instytucje wydadzą opinie negatywne prośba zostaje oddalona. Przy minimum jednej pozytywnej opinii sąd przekazuje prośbę z aktami sprawy i opiniami prokuratorowi generalnemu. Prokurator przedstawia sprawę Prezydentowi z aktami i swoim wnioskiem. Ponowna prośba o ułaskawienie wniesiona przed upływem roku może być pozostawiona bez rozpatrzenia.

Postępowanie o ułaskawienie może też wszcząć prokurator generalny z urzędu oraz w każdym przypadku na żądanie Prezydenta.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Amnestia i abolicja

08 kwi

Amnestia jest generalnym aktem łaski państwa. Akt ten odnosi się do szerokiej rzeszy osób odbywających kary.

Osoby podlegające amnestii oznaczone są najczęściej według rodzaju popełnionych przestępstw bądź według wysokości wymierzonej kary.

Amnestia polega na całkowitym lub częściowym darowaniu kar prawomocnie orzeczonych za przestępstwa popełnione przez określoną w ustawie amnestyjnej datą.

Amnestia może objąć kary i środki karne, a także skutki skazania.

Amnestia ogłaszana jest w formie ustawy. Jedynym organem uprawnionym do podjęcia decyzji o powszechnym akcie łaski jest Sejm.

Abolicja jest generalnym aktem łaski odnoszącym się do tych przestępców, którzy nie zostali jeszcze prawomocnie osądzeni. Zakazuje ona wszczynania postępowania karnego w sprawach o określone przestępstwa, a tam gdzie postępowanie zostało już wszczęte – nakazuje je umorzyć.

Pod względem merytorycznym amnestia i abolicja są dwiema odmianami tej samej instytucji prawnej.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Powrót do przestępstwa

07 kwi

Powrót do przestępstwa (recydywa) ma miejsce, gdy sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, po odbyciu co najmniej 6 miesięcy tej kary dopuszcza się w ciągu 5 lat ponownie przestępstwa umyślnego, przy czym to nowe przestępstwo jest podobne do poprzedniego.

Za recydywistę jest uważany również ten, kto poprzednio był skazany za jakiekolwiek przestępstwo umyślne, odbył co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu kary w całości lub części popełnia umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, dopuszcza się gwałtu, kradzieży z włamaniem lub popełnia inne przestępstwo przeciwko mieniu z użyciem przemocy lub grożąc użyciem przemocy.

Sąd traktuje recydywistę surowiej niż zwykłego przestępcę. Wyraża się to w nadzwyczajnym zaostrzeniu kary.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne