RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘IX. Bazy danych’

Język SQL

10 lis

Relacyjne SZBD są wyposażone w język zapytań SQL (Structured Query Language). Spełnia in funkcje zarówno opisu, jak i manipulacji danymi. SQL umożliwia definiowanie, wyszukiwanie i aktualizację danych w relacyjnej bazie danych.

Język SQL jest postrzegany jako język zapytań. Jego podstawową instrukcja jest instrukcja wyszukiwania, składająca się z bloku słów kluczowych SELECT FROM WHERE, która ma postać:
SELECT (lista atrybutów)
FROM (lista relacji)
WHERE (warunek)

Lista atrybutów określa nazwy atrybutów, których wartości są wyszukiwane, lista relacji – nazwy relacji, które będą przetwarzane w wyniku zapytania, a warunek – krotki, których zapytanie dotyczy. Pełnia składnia instrukcji wyszukiwania przedstawia się następującą:
SELECT (lista atrybutów)
FROM (lista relacji)
[WHERE (warunek)]
[GROUP BY (atrybuty grupowania)]
[HAVING (warunek grupowy)]
[ORDER BY (lista atrybutów)]

Pierwsze dwa zdania są obowiązkowe, a pozostałe opcjonalne.

W wyrażeniach logicznych następujących po WHERE korzysta się z:
- operatorów porównania: <, , >=,
- operatorów logicznych: AND, OR i NOT,
- nawiasów określających kolejność obliczenia wartości wyrażenia.

Do aktualizacji bazy danych w języku SQL służą operacje wprowadzania (INSERT), skreślania (DELETE) i modyfikacji (UPDATE).

Istnieje możliwość wprowadzania instrukcją INSERT również krotek niepełnych. Zakłada ona przyjęcie braku wartości dla atrybutów niewymienionych w instrukcji INSERT.

Instrukcja modyfikacji UPDATE pozwala zmieniać wartość atrybutów w danej krotce.

Instrukcja skreślania DELETE usuwa krotki z relacji.

Język SQL może być językiem interaktywnym dla relacyjnej bazy danych, bądź osadzonym (ang. embedded) w języku macierzystym (ang. host-language).

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Systemy rozproszenia baz danych

09 lis

Rozproszone bazy danych (RBZ) są tworzone i użytkowane na podstawie odpowiedniego oprogramowania – systemów zarządzania rozproszonymi bazami danych (SZRBD).

Rozproszona baza danych jest zasobem danych, które logicznie należą do tego samego systemu, natomiast fizycznie są przechowywane w różnych węzłach sieci komputerowej.

System rozproszonych baz danych rezyduje na wielu komputerach, zwanych węzłami oraz jest połączony siecią komunikacyjną w celu przesyłania danych między nimi. W rozproszonych bazach danych istotną rolę odgrywają: fragmentyzacja, kopiowanie danych oraz alokacja fragmentów. Fragmentyzacja to określenie miejsca, węzła przechowywania określonego fragmentu bazy danych. Istnieją różne techniki fragmentyzacji. Kopiowanie danych oznacza, że fragmenty danych mogą być przechowywane w więcej niż jednym węźle. Alokacja to proces przyporządkowania poszczególnych fragmentów lub ich kopii do przechowywania na określonych węzłach rozproszonej bazy danych.

Stopień homogeniczności SZRBZ:
- homogeniczne SZRBZ – używane jedno to samo oprogramowanie we wszystkich węzłach,
- heterogeniczne SZRBZ – zróżnicowane oprogramowanie w poszczególnych węzłach.

Przejrzystość rozproszenia:
- wysoki stopień przejrzystości – baza jako zintegrowana, spójna całość bez informacji dotyczących fragmentyzacji, kopiowania czy alokacji,
- odpowiednio niższy stopień przejrzystości – konieczność odwoływania się do poszczególnych fragmentów i węzłów.

Systemy wielobazowe – każdy węzeł jest niezależną i autonomiczną bazą danych z własnym SZBD, dostęp do określonych użytkowników nielokalnych do zasobów tej lokalnej bazy jest możliwy poprzez specyfikację tzw. schematu eksportu danych, system wielobazowy może realizować wspólne funkcje i zadania. Rozproszone bazy danych są najczęściej użytkowane w architekturze klient-serwer.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Architektura systemu bazy danych

08 lis

Na każdą bazę danych można spojrzeć z trzech punktów widzenia, a jednocześnie poziomów abstrakcji:
- globalnego opisu struktur danych,
- indywidualnych obrazów danych poszczególnych użytkowników,
- fizycznej organizacji danych na ich nośniku.

Te trzy poziomy abstrakcji ustala się, aby określić strony zastosować, czyli perspektywy użytkownika, od fizycznej bazy danych, będącej perspektywą programisty. Trójwarstwowa architektura to trzy poziomy danych przechowywanych w bazie: konceptualny, zewnętrzny i wewnętrzny. Opis bazy danych odpowiadające tym poziomom to schematy.

ARCHITEKTURA SYSTEMU BAZY DANYCH
Architektura systemu baz danych

Opis logiczny globalnego obrazu danych dziedziny przedmiotowej oraz związków między nimi stanowi schemat konceptualny. Schemat ten przedstawia strukturę bazy danych w sposób zrozumiały dla użytkownika.

Indywidualne perspektywy modelowania danych, adekwatnych do realizacji potrzeb użytkowników, aplikacji, zastosować lub grup użytkowników bazy danych, opisuje się w postaci schematu (subschematu) zewnętrznego. Możliwa jest również inna droga modelowania – syntezy poszczególnych schematów zewnętrznych w schemat konceptualny. W związku z tym stosuje się podobne jak na poziomie konceptualnym metody modelowania i integracji schematów.

Najbliższy pamięci komputera poziom wewnętrzny pozwala na tworzenie schematów wewnętrznych, opisujących fizyczną strukturę bazy danych.

Wszystkie te schematy komunikują się między sobą i z otoczeniem poprzez SZBD. Szczególną rolę odgrywa interfejs użytkownika – język, poprzez który może on korzystać z bazy danych.

Zasoby danych w bazie danych mogą być przechowywane, modyfikowane i udostępniane dzięki systemom zarządzania bazami danych (SZBD), które należą do grupy najbardziej zaawansowanych i złożonych pakietów oprogramowania.

Można wyróżnić kilka kryteriów ich klasyfikacji, wśród których najistotniejsze to: użytkowany model danych, liczba użytkowników i stopień centralizacji. W odniesieniu do użytkowanego modelu danych rozróżnia się SZBD hierarchiczne, cieciowe, relacyjne i obiektowe. Jeśli chodzi o liczę użytkowników dominują SZBD obsługujące wielu użytkowników równocześnie. Jednakże popularne są również mikrokomputerowe bazy danych na komputerach osobistych. Kwestia centralizacji i rozproszenia baz danych wiąże się z faktem, że zasoby systemu bazy danych mogą być scentralizowane na jednym serwerze, rozproszone na wielu serwerach połączonych siecią, bądź mogą obsługiwać systemy wielobazowe.

Za całość zasobów i poziom funkcjonowania systemu bazy danych w danej organizacji odpowiada administrator bazy danych. Administrator odpowiada głównie za autoryzację do bazy i koordynację jej użytkowania. Zespół administratora składa się również z projektantów bazy danych, odpowiedzialnych za identyfikowanie modeli danych, które mają być przechowywane w bazie, a także opracowanie odpowiednich struktur do reprezentowania i przechowywania danych.

Użytkowników baz danych można podzielić na przypadkowych, parametrycznych i zaawansowanych. Użytkownicy przypadkowi wyrywkowo, niesystematycznie korzystają z dostępu, stosując język zapytać. Z kolei użytkownicy parametryczni realizują transakcje bazodanowe na podstawie programów przygotowanych przez programistów zastosować. Operacje te są realizowane w czasie rzeczywistym poprzez obsługi bieżącej. Zaawansowani użytkownicy wdrażają w postaci programu założenia zastosowań bazy danych opracowane przez analityków systemów, projektantów i użytkowników. Programy te są opracowane w języku macierzystym komputera (ang. host-language).

Rynek handlowo dostępnych SZBD jest rozległy i obejmuje pakiety odpowiadające modelom danych na poziomie wdrożeniowym. Najpopularniejsze są SZBD:
- hierarchiczne: IMS,
- sieciowe: IDS, IDMS, DMS, ADABAS, TOTAL,
- relacyjne: Oracle, DB2, Progress, MS SQL Server, Informix,
- obiektowe: Vbase, Gemstone/Opal, O2, Orion, Jasmine, Object Store, Objectivity/DB, Versant ODMBS,
- obiektowo-relacyjne: Oracle, Illustra, DB/2 Extenders, UniSQL/X, OSMOS.

Poza komercyjnymi rozszerza się duży zakres SZBD typu open source, tj. PostgreSQL, MySQL czy Firebird.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Model obiektowy

07 lis

Głównymi pojęciami modelu podstawowego są: obiekt, atrybuty, metody, enkapsulacja lub hermetyzacja, polimorfizm, identyfikator (klucz), przesyłanie komunikatów, klasy obiektów oraz dziedziczenie. System w podejściu obiektowym stanowi kolekcję różnych, wzajemnie powiązanych elementów zwanych obiektami, odgrywających w nim określoną rolę.

Obiektem jest każdy byt – pojęcie lub rzecz – mający znaczenie w kontekście rozwiązywania problemu w danej dziedzinie przedmiotowej.

Dwa obiekty są dwoma unikalnymi, oddzielnymi obiektami (bytami), nawet jeśli mają dokładnie takie sam cechy. Każdy obiekt stanowi oddzielny moduł czy kapsułę oraz zawiera dane i procesy umożliwiające odgrywanie określonej roli w systemie. W obiektach przybierają one postać atrybutów i metod. Każdy obiekt ma jeden lub więcej atrybutów oraz jedną lub więcej metod. Atrybut, stosowany również w diagramach związków encji i modelu relacyjnym, to określony, pojedynczy składnik danych w obiekcie. Wartość atrybutów obiektu zmieniają się w czasie i określają stan obiektu. Wbudowane w obiekt operacje, które operują a wartościach atrybutach, noszą miano metod. Tylko metody zapewniają współdziałanie obiektów w modelu obiektowym. Stanowią one rodzaj warstwy ochronnej, ograniczenia otaczającego dane obiektu. Należy rozróżnić dwa rodzaje metod: zewnętrzne (ang. public) oraz wewnętrzne (ang. private).

Metody zewnętrzne umożliwiają interakcję danego obiektu z innymi obiektami modelu poprzez odpowiedzi na komunikaty innych obiektów oraz wysyłanie komunikatów własnych. Metody wewnętrzne są z kolei inicjowane przez metody zewnętrzne w celu uruchomienia odpowiedzialnych procedur przetwarzających i aktualizujących wartości atrybutów, opisujących obecny stan danego obiektu.

Enkapsulacja lub hermetyzacja oznacza ukrywanie danych lub metod. Inne obiekty i klasy mają do nich dostęp poprzez komunikaty inicjujące odpowiednie metody zewnętrzne. Enkapsulacja zapewnia wzajemną niezależność danych, przechowywanych w różnych obiektach.

Polimorfizm oznacza, że ta sama nazwa może się odnosić do odmiennych atrybutów i metod w różnych obiektach. Podobnie metody o różnych nazwach mogą realizować identyczne procedury. Jest to możliwe dzięki przypisaniu każdemu obiektowi unikalnego identyfikatora, niezależnego od wartości atrybutów obiektu.

Obiekty w systemie kontaktują się między dobą poprzez przesyłane komunikaty (ang. messages), stanowiące żądanie jednego obiektu w stosunku do drugiego, aby zrealizować jedną z jego metod. Komunikaty powodują zmiany stanu obiektów lub przesyłanie wyników. Pozwala to na współpracę pomiędzy obiektami bez ingerencji w ich wewnętrzną strukturę i procesy.

Klasa jest uogólnieniem zbioru obiektów, które mają takie same atrybuty, metody, związki i znaczenie.

W diagramach klas obiektów, opisujących graficznie modele obiektowe, kategoria klasy przedstawiana jest jako prostokąt składający się z trzech części:
- nazwy klasy obiektu,
- zestawu atrybutów klasy obiektu,
- zestawu metod klasy obiektu.

Dziedziczenie oznacza przyporządkowanie atrybutów i metod klasom obiektów na podstawie hierarchicznej zależności między nimi. Struktura hierarchiczna klas obiektów jest uporządkowana z uwzględnieniem wzrastającej specjalizacji ich funkcji w dziedzinie przedmiotowej. Uogólniona nadrzędna klasa obiektów w hierarchii nazywa się superklasą, a klasa podrzędna – subklasą (podklasą).

Podklasa dziedziczy zarówno atrybuty, jak i metody superklasy.

Modelowanie obiektowe można przeprowadzić za pomocą diagramów klas, najczęściej stosowanych diagramów języka UML. Pozwalają one na modelowanie statyki systemu, stanowiąc przede wszystkim podstawę modelu danych dla przyszłej obiektowej bazy danych.

Diagram klas to diagram stanowiący obraz statyczny, deklaratywnych elementów dziedziny przedmiotowej oraz związków między nimi.

Klasy powiązane są związkami, które mogą być nazwane z podaniem znacznika nadającego kierunek interpretacji związku o charakterze asocjacji. Przy końcówkach związku można umieścić nazwy funkcji pełnionych przez odpowiednie klasy.

Klasom odpowiadają określone liczby obiektów. Liczebność to specyfikacja zakresu dopuszczalnej liczby obiektów danej klasy, biorącej udział w danym związku.

Wymogom współczesnych aplikacji, zwłaszcza internetowych, jest ich multimedialność, oznaczająca konieczność manipulowania obiektami multimedialnymi. Problem ten sam jest rozwiązany poprzez obiektowo-relacyjne bazy danych – następuje dodanie do relacji cech osobowości, tj. klasy, metody i atrybuty. W ten sposób można rejestrować, przechowywać i przetwarzać dane multimedialne, przestrzenne czy abstrakcyjne. Przetwarza się w nich zestaw niezbędnych obiektów, jednak z wykorzystaniem relacyjnej bazy danych jako podstawy przechowania danych obiektowych.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Normalizacja modelu relacyjnego

06 lis

Wiele dokumentów występujących w obrocie gospodarczym cechuje się wykorzystaniem grup powtarzających, ponieważ model relacyjny, stosownie do definicji relacji, wymaga atomowych, nierozkładalnych danych na przecięciu wiersza i kolumny, a w konsekwencji cała relacyjna baza danych cechowałaby się dużą nadmiarowością danych – redundancją. Miałoby to znaczący wpływ na podniesienie kosztów przechowywania i użytkowania nadmiarowych baz danych oraz wydłużenie czasu dostępu do danych.

Istnieje zatem konieczność racjonalizacji organizacji relacyjnych struktur danych. Możliwość taką stwarza metoda normalizacji. Idea ta, a jednocześnie technika uwzględnia pięć postaci normalne.

Dzięki procesowi normalizacji relacji można wyodrębnić relacje o najwyższym stopniu niezależności danych, ustalić odpowiedni zakres atrybutów związanych z daną relacją, w konsekwencji w fazie eksploatacji bazy danych ograniczyć do niezbędnego minimum dublowania danych, a także czynności związane z operacjami wprowadzania, skreślania, modyfikacji i wyszukiwania danych.

Pierwszy etap normalizacji polega na wyodrębnieniu grup powtarzających się atrybutów i utworzeniu z nich nowych relacji. Pierwsza postać normalna (1NF) relacji będzie składać się z powiązanych kluczem relacji.

Identyfikator (klucz) wyjściowej relacji staje się atrybutem każdej nowej relacji, choć nie musi się stać jej atrybutem kluczowym.

Drugi etap w procesie normalizacji (2NF) polega na określeniu funkcjonalnych zależności związanych z atrybutami kluczowymi i takimi wyodrębnieniu relacji, aby ich atrybuty niekluczowe były w pełni funkcjonalnie zależne od klucza głównego. Proces ten dotyczy więc relacji o kluczu złożonym. Atrybuty są funkcjonalnie zależne wówczas, gdy wartość jednego z nich jednoznacznie określa wartość drugiego.

Trzeci etap normalizacji to identyfikacja funkcjonalnych zależności między atrybutami niekluczowymi oraz wyodrębnienie w związku z tym nowych relacji. Każdy atrybut niekluczowy staje się zależny od klucza głównego. Po wykonaniu tego etapu atrybuty niekluczowe są wzajemnie niezależne – nie ma między nimi funkcjonalnych zależności.

Tworzenie relacji w czwartej postaci (4NF) polega na usuwaniu wielowartościowych zależności funkcjonalnych w relacjach będących już w 3NF. Ten typ zależności występuje, gdy mamy do czynienia przynajmniej z trzema atrybutami (np. X, Y i Z) w relacji, której dla każdej wartości X istnieje dobrze zdefiniowany zestaw wartości Y i dobrze zdefiniowany zestaw wartości Z, jednak zestaw wartości Y jest niezależny od zestawu wartości Z.

Piąta postać normalna (5NF) jest związana z połączeniową zależnością funkcjonalną. Tak więc z piątą postacią normalną mamy do czynienia, jeśli istnieje relacja R w czwartej postaci normalnej, która może być zdekomponowana na zestaw relacji R1, R2, … Rn bez utraty informacji, z kolei relację pierwotną R można zrekonstruować poprzez połączenie zestawu utworzonych uprzednio relacji na postawie funkcjonalnych zależności między atrybutami.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Model związków encji

04 lis

Najbardziej popularnym, powszechnie stosowanym formalizmem modelowania danych na poziomie konceptualnym jest model związków encji. Początkowo stosowany był on w odniesieniu do baz danych, a następnie do modelowania danych w wielu metodykach tworzenia systemów informatycznych. Graficzną formą prezentacji tych modeli są diagramy związków encji.

Encja to jednoznacznie identyfikowalny składnik badanej dziedziny przedmiotowej, o którym informacja jest zbierana i przechowywana.

Za encję uważa się każdy byt, który można nazwać, a więc osobę, miejsce, rzecz, zdarzenie, stan, plan czy pojęcie. Wyróżnia się encje rzeczywiste oraz abstrakcyjne.

Istnieje też podział na encje regularne, określane przez własne klucze oraz słabe, identyfikowane przez klucze encji regularnych.

Atrybut stanowi cechę, element charakteryzujący encje i związki w danym obszarze zastosowań. Występują atrybuty:
- selekcyjne, służące do identyfikacji encji i związków, zwane atrybutami selekcji lub kluczami,
- opisowe, charakteryzujące werbalne encje i związki,
- proceduralne, stanowiące cechy ilościowo-wartościowe wykorzystywane w obliczeniach.

Związek stanowi powiązanie pomiędzy dwiema lub więcej encjami w badanej dziedzinie przedmiotowej. Encje i związki są opisywane przez wiązki atrybutów, stanowiące zestawy atrybutów związanych z daną encją lub związkiem.

Cechy związków:
- stopień związku,
- opcjonalność.

Stopień związku oznacza stosunek ilościowy pomiędzy liczebnościami wystąpień encji uczestniczących w danym związku. Istnieją następujące stopnie związku:
- 1 : 1,
- 1 : N,
- N : M.

STOPIEŃ ZWIĄZKÓW W DIAGRAMACH ZWIĄZKÓW ENCJI
Stopień związku encji

Rozważane dotychczas związki mają charakter obligatoryjny, a więc wiążą dwie encje. W diagramach związków encji można modelować związki n-arne (n-argumentowe), które łączą trzy lub więcej encji. Połączone są one oznaczeniem rombu z zaznaczeniem ról, stopnia związku oraz jego obligatoryjnością/opcjonalnością przy każdym związku..

Diagramy związków encji tworzy się metodą zstępującą (ang. top-down) lub wstępującą (ang. bottom-up). Metoda zstępująca oznacza opracowanie diagramu na podstawie posiadanej własnej wiedzy na temat dziedziny przedmiotowej. Najpierw zostaje opracowany ogólny diagram związków encji, po czym jest on stopniowo uszczegółowiany do postaci finalnej. Diagram powstaje w zespole projektowym w następującym procesie:

- selekcja i specyfikacja encji,
- określenie rodzaju związku, jego ról i stopnia związku,
- dobór atrybutów do encji i związków.

W przypadku metody wstępującej dokonuje się analizy atrybutów występujących na dokumentach danej aplikacji. Poprzez zastosowanie normalizacji i funkcjonalnych zależności między atrybutami następuje ich agregacja w logicznie spójne jednostki – encje, a następnie poprzez klucze główne i obce, a także atrybuty niekluczowe – powiązanie encji w finalny diagram związków encji. Diagramy wygenerowane w sposób zstępujący lub wstępujący stają się architektoniczną podstawą konceptualnego schematu bazy danych, przeniesionego na poziom wdrożeniowy i fizyczny określonego SZBD, wybranego dla danej aplikacji.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Modele danych

03 lis

Model danych to zbiór zasad definiujących strukturę danych w bazie danych i operowania na danych.

Model danych zwiera trzy spójne składniki:
- strukturę danych – architektoniczny wzorzec organizacji danych,
- reguły dynamiki danych – dopuszczalnych operacji mających na celu dokonywania zmian i wyszukiwanie danych,
- więzy integralności – definiujące zasady poprawności, spójności i kompletności danych w bazie.

W ten sposób model danych jest odzwierciedleniem wycinka rzeczywistości – dziedziny przedmiotowej, w zakresie jej spójnych własności statycznych i dynamicznych.

Trzy kategorie modeli danych:
- wysokiego poziomu lub konceptualne,
- wdrożeniowe,
- niskiego poziomu lub fizyczne.

Modele konceptualne umożliwiają opis dziedziny przedmiotowej w kategoriach danych i związków między nimi w sposób przystępny dla użytkownika bazy danych.

Praktycznie projektanci i użytkownicy baz danych opracowują modele konceptualne w postaci modeli związków encji oraz modeli obiektowych. Modele wdrożeniowe są zrozumiałe dla użytkowników będąc jednocześnie zbliżonymi do sposobu przechowywania danych w pamięci. Główne modele wdrożeniowe to hierarchiczny, sieciowy, relacyjny i obiektowy. Fizyczne modele danych opisują sposób przechowywania danych w postaci komputerów i przedstawiają formaty rekordów czy ścieżki dostępu do danych. Typowymi pojęciami z tego zakresu są metody adresowania, pliki indeksowo-sekwencyjne, struktury łańcuchowe i pierścieniowe, pliki odwrócone czy wyszukiwanie wielokluczowe.

Użytkowanie baz danych wiąże się z ich aspektem dynamicznym – czterema dopuszczalnymi operacjami na bazie danych, a więc trzema modyfikującymi bazę – wprowadzaniem, skreślaniem i aktualizacją danych – oraz czwartą, najistotniejszą – wyszukiwaniem danych.

Trzecim elementem modelu danych są więzy integralności Zawierają one reguły zachowania poprawności, spójności i kompletności bazy danych oraz poszczególnych danych, opisujących dziedzinę przedmiotową. Ogólnie więzy integralności można podzielić na statyczne i dynamiczne.

Podstawowymi więzami statycznymi są:
- określenie rodzaju i dopuszczalnego zakresu danych,
- unikalność kluczy encji, relacji i innych kategorii poszczególnych modeli danych,
- liczebność związków,
- zależności hierarchiczne,
- inne zależności semantyczne i liczbowe.

Więzy dynamiczne sterują transformacjami danych, zwłaszcza w odniesieniu do operacji aktualizacji, zapewniając ich spójność.

Możliwości opisu więzów integralności różnią się w poszczególnych modelach danych. Opisu można dokonywać w schemacie baz danych w sposób jawny przy użyciu języka opisu danych. Więzy integralności zawarte są też domyślnie w konstrukcjach poszczególnych modeli danych.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Cechy baz danych

02 lis

Najczęściej wymieniane cechy:
- integralność bazy danych,
- niezależność danych,
- minimalna redundancja,
- bezpieczeństwo,
- trwałość danych.

Integralność oznacza spójność – poprawność i niesprzeczność danych zawartych w bazie poprzez dokładne odzwierciedlenie modelowanego wycinka rzeczywistości. Utrzymywanie integralności bazy danych w trakcie jej użytkowania, a więc dokonywania transakcji, następuje poprzez badanie poprawności danych według reguł opisanych w więzach integralności.

Niezależność danych oznacza możliwość zmian w schemacie bazy danych bez dokonywania zmian w programach użytkujących bazę danych i odwrotnie. Niezależność dotyczy zarówno konceptualnego (logicznego), jak i fizycznego poziomu bazy danych.

Redundancja minimalna zwana redundancją kontrolowaną oznacza:
- skrócenie czasu dostępu w rozproszonych bazach danych, gdzie te same dane mogą być przechowywane w kilku węzłach,
- redukcję czasu dostępu poprzez racjonalizację ścieżek dostępu do danych,
- stworzenie duplikatów baz danych lub ich modułów w celu odtworzenia w razie awarii.

Wymóg bezpieczeństwa danych oznacza określenie i przestrzeganie zasad dostępu do danych. Oczekiwaną cechą bazy danych jest jej współdzielenie, tj. jednoczesne użytkowanie przez wielu użytkowników różnorodnych aplikacji.

Trwałość wiąże się z zachowaniem aktualności danych przez dłuższy czas.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Generacje baz danych

01 lis

Pięć generacji, odpowiadających w przybliżeniu pięciu dekadom dekadom rozwoju komputerowego przetwarzania informacji:
- pierwsza (lata 50. XX wieku) – pliki o dostępie sekwencyjnym,
- druga (lata 60.) – pliki o dostępie bezpośrednim na dyskach magnetycznych,
- trzecia (lata 70.) – prerelacyjna,
- czwarta (lata 80.) – relacyjna,
- piąta (lata 90) – postrelacyjna.

Dwie pierwsze generacje są poprzednikami właściwych systemów baz danych i można je nazwać systemami plików.

Właściwy rozwój systemów baz danych, czyli ich trzecia generacja, rozpoczął się wraz z rozróżnieniem danych na poziomie logicznym i fizycznym oraz pojawiającą się równolegle potrzebą zarządzania wielkimi kolekcjami danych. Opracowano modele danych do opisu struktur danych z logicznego punktu widzenia – model hierarchiczny i sieciowy.

W systemach baz danych czwartej generacji dominującą rolę odgrywa relacyjny model danych. Systemy te charakteryzują wysoki stopień niezależności danych na poziomie logicznym (konceptualnym) i fizycznym oraz są one wyposażone w język zapytań. Pierwsza cecha oznacza, że sposób fizycznego przechowywania danych jest niewidoczny dla użytkownika oraz że fizyczne i logiczne modele danych mogą być zmieniane przy zachowaniu wzajemnej niezależności. Z kolei język zapytań relacyjnych baz danych SQL (Structured Query Language) pozwala w przyjazny sposób formułować użytkownikowi zapytania umożliwiające pozyskiwanie niezbędnych danych.

Piątą generację nazywa się postrelacyjną, ponieważ relacyjny model baz danych umożliwił stworzenie użytecznych narzędzi i rozwiązań dla szerokiego kręgu zastosowań, zaczęto zdawać sobie sprawę, że również inne obszary mogłyby korzystać z technologii baz danych.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych

 

Podstawowe pojęcia baz danych

31 paź

Baza danych jest logicznie spójnym zasobem przechowywanych i udostępnianych danych w aspekcie określonego wycinka rzeczywistości.

Dane przechowywane w bazach danych zmieniają postać z tradycyjnych danych znakowych, tekstowych w stymulowane przez rozwój technologii internetowych baz danych multimedialne, zawierające poza tekstem obiekty graficzne, dźwiękowe, animacje i wideo.

System zarządzania bazą danych to system oprogramowania, który umożliwia tworzenie i użytkowanie bazy danych.

System baz danych stanowi powiązanie bazy danych z obsługującym go systemem zarządzania bazą danych.

Baza danych tworzy repozytorium danych niezbędnych dla eksploatacji danej aplikacji. Użytkowanie i modyfikacja tego zasobu są możliwe dzięki systemowi zarządzania baz danych.

Ten sam system zarządzania bazami danych może być użytkowany dla wielu baz danych.

Użytkownicy określonej bazy danych formułują zapytania w języku zapytań bądź wykorzystują programy obsługujące bazodanowe aplikacje. Zapytania te i aplikacje mogą być zrealizowane poprzez wykorzystanie drugiej warstwy systemu zarządzania danych, obsługującej dostęp do danych przechowywanych w bazie.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IX. Bazy danych