RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘I. Propedeutyka informatyki ekonomicznej’

Procesy kreatywnościochłonne

16 sie

Kreatywność, rozumiana jako zdolność ukierunkowanego twórczego myślenia i działania, jest jednym z warunków innowacyjności organizacji. Dzięki niej możliwe jest wprowadzenie na rynek nowych towarów i usług, co jest istotnym elementem budowania przewagi konkurencyjnej przedsiębiorstw. Postęp techniczny, wykwalifikowani pracownicy oraz sprawne zarządzanie kreatywnością i innowacyjnością w organizacjach stanowią ważny wymóg trwałego wzrostu gospodarczego. Z tego powodu kreatywności przypisuje się duże znaczenie społeczne.

Przykładem dziedziny, w której powszechne są procesy wymagające dużego nakładu kreatywności, jest tzw. przemysł kreatywny (ang. creative industries). Tradycyjne systemy informatyczne wypełniają swoje funkcje jedynie w dość ograniczonym zakresie. Podobno jest z klasycznymi posunięciami reorganizacyjnymi, które również nie zawsze mogą być konsekwentnie przeprowadzone.

Proces kreatywnościochłonny wymaga w toku realizacji szczególnie dużego nakładu ludzkiej kreatywności. Można dostrzec pewną analogię do tzw. procesów innowacyjnych, nakierowanych na tworzenie i propagowanie innowacji technologicznych prowadzących do wzrostu gospodarczego. Procesy kreatywnościochłonne cechuje jednak mniej ustrukturyzowany przebieg oraz bardziej przypadkowy charakter. Innowacje technologiczne powstają obecnie w toku ustrukturyzowanej pracy inżynierskiej. Z bliższej perspektywy procesy kreatywnościochłonne charakteryzuje wiele właściwości stanowiących wyzwanie dla współczesnej informatyki ekonomicznej:
- procesy te są często nieustrukturyzowane i słabo poddają się reorganizacji. Pełne i efektywne wsparcie przez tradycyjne systemy informatyczne, ze względu na dużą elastyczność procesów kreatywnościochłonnych jest często niemożliwe. Konieczne jest zachowanie dużego poziomu elastyczności procesowej, co stawia dodatkowe wymagania odnoście do stosowanych technik modelowania oraz wdrażanych systemów informatycznych,
- procesy cechują się trudno wyrażalną i nieustrukturyzowaną wiedzą. Pomiędzy posiadaną wiedzą a zdolnością do kreatywnego działania istnieje bliski związek. Z tego względu zachodzi potrzeba umożliwienia efektywnego wyrażania zgromadzonej wiedzy, co przełożyłoby się na lepsze możliwości analizy i optymalizacji procesów,
- procesy te nacechowane są szczególnym ryzykiem. Procesy kreatywnościochłonne są zawsze wykonywane przez osoby wysoko wykwalifikowane. W wielu przypadkach nie kierują się one jedyniewymaganiami klientów lecz realizują także indywidualne cele i koncepcje. Tworzy się wtedy trójkąt: kreatywny pracownik-wymagania klienta-wymagania pracodawcy, który wprowadza dodatkowy element ryzyka, uzależniony od zdolności do znalezienia kompromisu między nimi. Z jednej strony otwiera to duże możliwości twórcze, z drugiej zaś stanowi o dodatkowym ryzyku. W celu zminimalizowania tego rodzaju ryzyka konieczne jest wdrożenie skutecznych mechanizmów wewnętrznej kontroli i ich integracja w toku przebiegu procesów kreatywnościochłonnych.

Wymienione właściwości procesów kreatywnościochłonnych stanowią duże wyzwanie dla informatyki ekonomicznej. Specjalista informatyki ekonomicznej musi opracować nowe metody i systemy operacyjne, umożliwiające zachowanie elastyczności procesów kreatywnościochłonnych, przy wysokiej efektywności operacyjnej.

 

Produkty hybrydowe

15 sie

Granice między towarami i usługami w klasycznym rozumieniu zacierają się. Możliwość naliczenia przez producentów marży dotyczy w coraz mniejszym stopniu wytwarzanego dobra materialnego, a coraz bardziej wynika z powiązanych z nim świadczonych usług. W odpowiedzi, na rynku oferowane są towary i usługi coraz bardziej zintegrowane w jeden produkt. Charakterystyczne dla takich hybrydowych produktów jest inteligentne zazębienie się dobra materialnego, usługi oraz oprogramowania projektowego, dokonujące się już na etapie koncepcji produktu i to w taki sposób, że późniejsze rozdzielenie poszczególnych komponentów nie jest możliwe. Tendencja rynkowa do oferowanych kompleksowych rozwiązań kreuje konieczność tworzenia nowych form aktywności konkurencyjnej. W przypadku produktów hybrydowych niemożliwe i niecelowe jest oddzielenie dobra materialnego od powiązanej z nim usługi.

Oferowanie tego rodzaju nowoczesnych produktów wymaga odpowiedniego ukształtowania systemów informatycznych organizacji. Przede wszystkim istotne wydają się następujące właściwości:
- płynnie zmieniające się wymagania klientów oraz nowe formy kooperacji podmiotów życia gospodarczego, wynikające z konieczności oferowania kompleksowych rozwiązań, wymuszają elastyczność systemów informatycznych. Nowoczesne systemy muszą dynamicznie reagować na zmiany w swoim otoczeniu, dysponując strukturę do nowych wymagań,
- tworzenie systemów informatycznych w oparciu o architekturę zorientowaną na usługi (Service-Oriented Architecture – SOA) wymaga zastosowania nowych metod i narzędzi w szczególny sposób łączących analizę mikroekonomiczną z doborem odpowiedniej technologii informatycznej. SOA wymaga, aby elementy składowe systemu były sprowadzone do postaci względnie niezależnych od siebie usług, mających określony interfejs, opisujący oferowaną funkcjonalność oraz sposób wywołania,
- w przypadku stosowania SOA konieczne są identyfikacja, specyfikacja oraz implementacja poszczególnych usług. Odbywać się to musi z jednoczesnym uwzględnieniem możliwości technicznych oraz specyfiki konkretnej dziedziny życia gospodarczego. Połączenie tych dwóch punktów widzenia w konkretnym rozwiązaniu metodycznym stanowi wyzwanie dla informatyki ekonomicznej.

 

Globalizacja, powszechna komputeryzacja i hybrydyzacja

14 sie

Przez pojęcie globalizacji należy rozumieć różnorodne zjawiska, będące efektem zanikania naturalnych barier i granic. Pojawienie się globalnie działających organizacji oznacza, że dysponują one również globalnymi rozległymi systemami informatycznymi. Systemy te są coraz bardziej niejednorodne, co ma związek głównie z różnicami kulturowymi odnoszącymi się do składnika personalnego w triadzie „zadania-ludzie-IT”. Dzięki coraz łatwiejszej komunikacji możliwy jest outsourcing (podwykonawstwo) nie tylko infrastruktury IT, ale również całych procesów biznesowych, tworzenie swoistych podsystemów podwykonawczych.

Motorem takiego postępowania są oczywiście czynniki ekonomiczne, związane przede wszystkim z niższymi kosztami pracy, jednak zmiany te powodują zarazem wzrost znaczenia zarządzania systemami informatycznymi. Globalnie działające organizacje cechuje duża dynamika związana m. in. z częstymi przejęciami jednych przedsiębiorstw przez inne. Wyzwaniem dla specjalisty informatyki ekonomicznej jest w takim przypadku integracja systemów informatycznych.

Wszechobecna (powszechna) komputeryzacja (ang. ubiquitous computing) ma związek ze stale postępującą miniaturyzacją urządzeń teleinformatycznych oraz przenikaniem technologii informatycznej do wszystkich dziedzin życia człowieka. Widoczne jest to przede wszystkim w pojawianiu się na rynku kolejnych inteligentnych urządzeń i rozwiązań. Dla informatyki ekonomicznej oznacza to nie tylko rozszerzenie jej o nowe obszary przez systemy informatyczne ale też związane z tym pojawianie się nowych specyficznych problemów. Stwarza to możliwość realizacji nowych celów, które bez wszechobecnej komputeryzacji byłyby nieosiągalne.

Hybrydyzacja oznacza z kolei sytuację, w której dany obiekt może być różnie traktowany, mieć odmienne właściwości i cele. Z punktu widzenia poszczególnych obiektów, oryginalnie przeznaczonych wyłącznie do realizacji pojedynczych celów, mówi się o ich konwergencji, zbieraniu się w jedno. Hybrydyzacja dotyczy oczywiście również systemów informatycznych które podlegają coraz większej integracji i muszą realizować różne cele.

 

Modelowanie referencyjne

13 sie

Model referencyjny stanowi model dostarczający ogólnie uznanej wiedzy dotyczącej wybranej klasy systemów informatycznych, zawierających bieżące zalecenia w tym zakresie, jest on punktem odniesienia dla profesjonalistów zajmujących się takimi systemami.

Model referencyjny stanowi zatem model uogólniony, który pewna grupa zawodowa, branżowa uznała za odpowiedni i przydatny w danej typowej aplikacji. Stanowi on zapis bieżących i dobrych praktyk (ang. best practices). Celem tworzenia modeli referencyjnych jest:
- zebranie wiedzy i doświadczenia pojedynczych twórców modeli,
- udostępnianie ich szerszemu gronu odbiorców.

Zastosowanie modelu referencyjnego, więc modelu typowego w konkretnej sytuacji, wymaga jego dostosowania, czyli specjalizacji i stworzenia modelu specjalizowanego. Punktem wyjścia w takim przypadku jest model referencyjny, traktowany jako wzór czy wyznacznik. Inną możliwością wykorzystania modeli referencyjnych jest działanie odwrotne, a więc traktowanie ich jako punktu odniesienia dla już istniejących modeli indywidualnych. Modele referencyjne, znajdujące szczególne uznanie wśród przedstawicieli informatyki ekonomicznej, odgrywają rolę standardu.

Dany model można uznać za referencyjny, gdy wśród jego potencjalnych użytkowników istnieje konsensus odnośnie jego uniwersalnej aplikowalności w dziedzinie przedmiotowej, obszaru zastosowania czy typu aplikacji. Duże znaczenia mają w typ przypadku następujące zasady poprawnego tworzenia modeli referencyjnych:
- ekonomiczności – specjalista informatyki ekonomicznej stoi często przed dylematem, czy bardziej opłacalne będzie dopasowanie istniejącego modelu referencyjnego do własnych potrzeb, czy też opracowanie indywidualnego modelu od podstaw,
- poprawności – model błędny składowo nie znajdzie szerokiego uznania,
- przejrzystości – model dociera do potencjalnie szerokiego kręgu odbiorców,
- porównywalności – model pełni funkcję punktu odniesienia.

Wzorzec „H” stanowi architekturę ramową opracowanego przez Beckera i Schütte’go „Modelu Handlu H” jako modelu referencyjnego typowego systemu informatycznego w przedsiębiorstwie handlowym. W jego skład wchodzi kilkadziesiąt modeli, danych i procesów systemów informatycznych w handlu. Te poszczególne modele referencyjne są określane mianem modeli składowych. Graficzne „H” jako architektura ramowa strukturyzuje poszczególne modele składowe, umiejscawiając je w kontekście funkcjonalnym przedsiębiorstwa i ukazując występujące między nimi powiązania. Ułatwia to orientację i umożliwia szybkie odniesienie się w ramach nadrzędnego modelu referencyjnego. Graficzna architektura ramowa pełni zatem funkcję schematu poglądowego, konspektu czy spisu treści modelu referencyjnego i daje możliwość nawigacji pośród modeli składowych.

 

Architektury ramowe

11 sie

Architektura ramowa to wyrażony graficznie model, który strukturyzuje uznane za istotne elementy danego systemu oryginalnego wraz z ich powiązaniami, przy czym dokonuje się to na wysokim poziomie abstrakcji według przyjętych kryteriów i przy użyciu wybranego języka modelowania.

Celem architektury ramowej jest dostarczenie syntetycznego obrazu systemu oryginalnego oraz przedstawienie przyporządkowania elementów i powiązań szczegółowych ich elementom i powiązaniom nadrzędnym. Cechami odróżniającymi architektury ramowe od innych modeli są: wysoki poziom abstrakcji oraz nacisk na graficzną prezentację zależności pomiędzy elementami składowymi systemu oryginalnego. W celu ułatwienia przyswojenia oraz intuicyjnej orientacji architektury ramowe często mają charakterystyczną, łatwą do zrozumienia formę.

Graficzna prezentacja nadrzędnych elementów i ich związków w obrębie architektury ramowej jest ważniejsza od szczegółowej prezentacji potencjalnie wszystkich elementów (lub powiązań) systemu oryginalnego. Przy konstruowaniu architektury ramowej zastosowanie znajduje określony język modelowani. Istotny jest cel tworzenia architektury ramowej (czyli zapewnienie schematu poglądowego danego systemu oryginalnego). Architektura ramowa jest schematycznym modelem graficznym umożliwiającym ogólną orientację w kategoriach systemu oryginalnego.

Przykładem architektury ramowej jest „Model Handlu H”. Został on skonstruowany, aby ustrukturyzować opracowany przez jej autorów model referencyjny funkcji, danych i procesów występujących w przedsiębiorstwach handlowych. W ramach tej architektury ramowej wyszczególniono główne zadania spotykane w handlu. „Model Handlu H” składa się z wielu modeli składowych, które odnoszą się do poszczególnych zadań bądź przedstawiają ich specyficzne aspekty. Graficzną reprezentacją tej architektury ramowej jest wielka drukowana litera „H”. Jednocześnie forma ta uwypukla znaczenie magazynu jako obszaru stanowiącego funkcjonalny pomost pomiędzy zaopatrzeniem a dystrybucją.

Lewa strona architektury ramowej „H” odpowiada za sferę zaopatrzenia i obejmuje kontraktowanie, zamawianie, przyjęcie towaru, kontrolę faktur przychodzących oraz księgowanie zobowiązań, które to funkcje przedstawione są w kolejności chronologicznej. Prawa strona odpowiada za dystrybucję towarów i obejmuje analogicznie marketing, sprzedaż, wydanie towaru, fakturowanie oraz księgowanie należności. Obie strony połączono poprzez magazynowanie towaru. W ten sposób przedstawione zostały funkcje związane zarówno z dostawcami, jak i odbiorcami towarów. Dodatkowo w ramach fundamentu oraz dachu zobrazowano zadania odpowiednio: gospodarczo-administracyjne oraz kierownicze.

 

Modelowanie

10 sie

W procesie tworzenia systemów informatycznych i w zarządzaniu istniejącymi systemami organizacji następuje stała wymiana wiedzy, opinii i założeń odnośnie samego procesu tworzenia, jego celów i rezultatów. Jeśli komunikacja ma być prowadzona w sposób skuteczny, niezbędne jest wspólne medium.

Model to reprezentacja pewnego systemu oryginalnego na potrzeby konkretnego podmiotu. Model jest rezultatem procesu konstrukcji i jest sformułowany w konkretnym języku modelowania.

Dziedziną przedmiotową jest pewien postrzegany przez autora system oryginalny. Jest on wydzielony z otoczenia oraz składa się z powiązanych ze sobą elementów. Dziedziną przedmiotową może być system istniejący w rzeczywistości, bądź system hipoteczny, istniejący jedynie w umyśle autora modelu. Modele powstają w procesie tworzenia na potrzeby konkretnego podmiotu, co powoduje, że są one indywidualne i subiektywne. Jedynie podmiot, czyli użytkownik, na którego potrzeby model został skonstruowany, może ocenić jego przydatność.

Jeżeli model występuje w roli medium komunikacyjnego, celem twórcy jest zazwyczaj takie wyrażenie własnej wiedzy i opinii, aby możliwe było prowadzenie dyskusji z innymi partnerami. Warunkiem koniecznym tego rodzaju komunikacji jest znajomość stosowanego języka modelowania przez wszystkich uczestników dyskusji. Język taki określa dopuszczalną składnię modelu oraz znaczenie jego poszczególnych elementów i występujących między nimi powiązań. Także dany język modelowania, w którym stworzono model, może zostać uznany za obiekt oryginalny i poddany modelowaniu. Otrzymany rezultat nazywamy metamodelem językowym względem wyjściowego systemu oryginalnego.

Schütte i Rotthowe zaproponowali stosowanie zasad poprawnego modelowania:
- zasada poprawności – model powinien stanowić rozumną i poprawną wypowiedź, zgodną ze składnią języka modelowania,
- zasada istotności – należy ograniczyć się wyłącznie do modelowania elementów i związków mających znaczenie dla konkretnego celu,
- zasada ekonomiczności – określa konieczność racjonalnego gospodarowania zasobami, tzn. zapewnienie pozytywnej relacji pomiędzy kosztami tworzenia i użytkowania modelu a korzyściami, jakie dany model zapewnia,
- zasada przejrzystości – model powinien być zrozumiały i przystępny dla jego użytkowników,
- zasada porównywalności – modele należy tworzyć w sposób, który ułatwiałby ich wzajemną porównywalność,
- zasada systematycznej budowy – elementy składowe i powiązania powinny być wyróżnione w modelu w czytelny sposób.

Wyróżnia się dwa cele i obszary tworzenia modeli: analiza oraz projektowanie. W przypadku analizy twórca koncentruje się na reprezentacji systemu oryginalnego istniejącego w rzeczywistości w celu opisu, poznaniu i zrozumieniu budowy oraz funkcjonowania danego systemu (cel poznawczy). W przypadku projektowania dominuje twórczy cel, tzn. budowa nowych elementów i ich powiązań systemowych, realizujących określone zadanie.

W informatyce ekonomicznej bardzo często tworzy się modele danego obiektu oryginalnego na różnych poziomach abstrakcji. W konkretnym przedsiębiorstwie twórca modelu może traktować wdrożone tam systemy informatyczne jako niepodzielne elementy (podsystemy) i wówczas skupia się na sferze biznasowej oraz na interakcji ludzi i technologii.

Proces biznesowy jest chronologicznym i logicznym ciągiem funkcji (zadań) wykonywanych w toku pracy nad określonym obiektem w ramach racjonalnego działania.

Funkcje stanowią czynności, które muszą być wykonywane, aby organizacja mogła osiągnąć zamierzone cele. Przyjmuje się, że w ramach danego procesu biznesowego czynności te koncentrują się wokół jednego ustalonego obiektu. Wyróżnia się obiekty informacyjne oraz obiekty fizyczne. W przebiegu jednego procesu może występować więcej obiektów, jednak jeden z nich odgrywa zawsze główną rolę, definiując zarazem ramy procesu i umożliwiając rozgraniczenie poszczególnych procesów.

 

Wybrane metody i narzędzia informatyki ekonomicznej

09 sie

Informatyka ekonomiczna wykształciła lub przejęła od innych dziedzin metody i narzędzia znajdujące zastosowanie przy tworzeniu systemów informatycznych oraz zarządzaniu nimi. Niektóre z opracowanych podejść metodycznych cieszą się szczególnie dużą popularnością w dziedzinie informatyki ekonomicznej i są chętnie wykorzystywane w praktyce. Najważniejsze z nich to:
- modelowanie,
- architektury ramowe,
- modele referencyjne.

Modelowanie określa sposób rozwiązywania realnie występujących problemów, opierając się na tworzeniu modeli systemów rzeczywistych oraz ich modyfikacji. Architektury ramowe to modele obrazujące struktury rozległych i złożonych systemów, dających możliwość rozpoznania, a następnie rozwiązywania konkretnych problemów. Takie ogólnie uznane architektury ramowe otrzymują status referencyjny. Nie tylko architektury ramowe, ale także każdy inny model może zdobyć szczególne uznanie w gronie specjalistów informatyki ekonomicznej. Modele takie nazywane są modelami referencyjnymi i używane jako narzędzia do rozwiązywania problemów konkretnego typy lub w danej dziedzinie.

 

Rys historyczny informatyki ekonomicznej

08 sie

1950-1960 – w USA pojawiają się pierwsze badania nad zautomatyzowanym przetwarzaniem informacji i zarządzaniem informacją w organizacjach.

1963 – utworzenie Instytutu BIFOA na Uniwersytecie Kolońskim przez E. Grochlę, prowadzącego badania nad zautomatyzowanym przetwarzaniem danych.

1965 – Borje Langefors – członek komitetu programowego trzeciej edycji International Conference on Information Processing and Computer Science organizowanej w Nowym Jorku – wprowadza „Information Systems” jako jeden z głównych tematów. Po raz pierwszy pojawia się termin określający nową dziedzinę naukową.

1965-1967 – w kilku polskich ośrodkach akademickich, na uczelniach i wydziałach ekonomicznych powstają pierwsze jednostki naukowo-dydaktyczne, najczęściej pod nazwą „Organizacja Przetwarzania Danych” – OPD. W późniejszym okresie jednostki te i kierunek akademicki zmieniły nazwę na „Cybernetyka Ekonomiczna i Informatyka”.

1966 – powstaje pierwsza w Niemczech praca habilitacyjna dotycząca elektronicznego przetwarzania danych w organizacjach (P. Mertens).

1968 – w austriackim Linzu pod kierownictwem P. Mertensa powstaje pierwsza w krajach niemieckojęzycznych katedra zajmująca się przetwarzaniem danych w ujęciu ekonomicznym.

1969 – sieć ARPAnet łączy cztery ośrodki naukowo-badawcze w USA. ARPAnet stanowi podwaliny dzisiejszego Internetu.

1970 – pracujący dla IBM E. F. Codd prezentuje relatywny model przetwarzania danych. Relatywne bazy danych do tej pory stanowią podstawę wielu systemów informatycznych. W. W. Royce publikuje artykuł, w którym popularyzuje model liniowy tworzenia systemów informatycznych (zwany też wodospadowym lub kaskadowym).

1971 – Ray Tomlinson pracujący dla amerykańskiego BBN wysyła przez sieć ARPAnet pierwszego e-maila do oddalonego użytkownika.

1972 – w niemieckim Weinheim zostaje założona firma SAP Systemanalyse und Programmentwicklung, zajmująca się tworzeniem oprogramowania dla przedsiębiorstw. W roku 2007 SAP AG osiąga obroty w wysokości 10 mld euro i jest głównym producentwm oprogramowania biznesowego na świecie.

1974 – na Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu powstaje Instytut Informatyki Ekonomicznej. Jego dyrektorem zostaje prof. E. Niedzielska.

1976 – Peter Chen prezentuje opracowany przez siebie język modelowania diagramów związków encji przeznaczony do konceptualnego modelowania danych. Na uniwersytecie w niemieckim Darmstadt powstaje kierunek studiów Informatyka Ekonomiczna.

1980 – w Filadelfii (USA) odbywa się pierwsza edycja konferencji ICIS – International Conference on Information Systems.

1983 – globalna sieć ARPAnet zaczyna używać protokoły TCP/IP. Powstaje zalążek sieci Internet, który to termin staje się coraz bardziej popularny. W ramach niemieckiego towarzystwa informatycznego Gesellschaft für Informatik powstaje oddział informatyki ekonomicznej.

1984 – w niemieckim Saarbrücken powstaje firma IDS Scheer zajmująca się tworzeniem metod i narzędzi programistycznych dla specjalistów informatyki ekonomicznej. Głównym produktem jest ARIS Platform.

1988 – Barry Bochm przedstawia model spiralny tworzenia oprogramowania, popularyzując iteracyjny sposób postępowania.

1990 – pojawia się pierwszy numer czasopisma „WIRTSCHAFTSINFORMATIK”. Jedenasta edycja konferencji ICIS po raz pierwszy odbywa się poza USA – w Kopenhadze.

1991 – ukazuje się książka W. H. Inmona popularyzująca hurtownie danych. Timothy Berners-Lee publikuje opis stworzonego przez siebie prototypu systemu World Wide Web (WWW), umożliwiającego publikowanie i przeglądanie stron w Internecie.

1992 – w niemieckim Saarbrücken zespół pod kierownictwem A. W. Scheera oparcowuje nowy język modelowania procesów biznesowych – łańcuchy zdarzeń (Event-driven Process Chains – EPC). C. Stack otwiera pierwszy sklep internetowy books.com.

1993 – w angielskim Henley odbywa się pierwsza edycja konferencji ECIS European Conference on Information Systems. Na uniwersytecie w Münster odbywa się pierwsza w Niemczech konferencja poświęcona informatyce ekonomicznej. Niemiecka komisja naukowa informatyki ekonomicznej (WKWI) decyduje o dalszym organizowaniu tej konferencji w cyklu dwuletnim oraz publikuje artykuł definiujący przedmiot, cele i metody badawcze informatyki ekonomicznej. Edgar F. Codd publikuje artykuł, w którym popularyzuje termin „OLAP” (ang. Online Analytical Processing), określający oprogramowanie umożliwiające szybką analizę wielowymiarowych danych.

1994 – na potrzeby pracowników naukowych zajmujących się informatyką ekonomiczną, zostaje założona międzynarodowa lista dyskusyjna ISWorld. Inicjatorem jest J. Mooney z Uniwersytetu College w Dublinie.

1995 – powstaje międzynarodowe akademickie stowarzyszenie informatyki ekonomicznej AIS – Association for Information Systems, grupujące dziś ponad 4000 pracowników naukowych z całego świata. Inicjatorem i pierwszym prezesem AIS zostaje W. R. King z uniwersytetu w Pittsburghu (USA). W Jastrzębiej Górze akademickie środowisko informatyki ekonomicznej powołuje ogólnopolskie stowarzyszenie NTIE – Naukowe Towarzystwo Informatyki Ekonomicznej. Pierwszym prezesem NTIE zostaje prof. S. Wrycza. Kolejnymi prezesami byli profesorowie: A. Baborski, A. Nowicki i H. Sroka.

1996 – amerykański instytut badań rynkowych Gartner przedstawia ideę architektury zorientowanej na usłudze (Service-Oriented Architecture – SOA).

1997 – pod kierownictwem G. Boocha, I. Jacobsona oraz J. Rumbaugha powstaje pierwsza edycja Unified Modeling Language (UML) – języka modelowania stosowanego w analizie i projektowaniu systemów informatycznych. L. Page i S. Brin tworzą wyszukiwarkę internetową Google. W roku 2007 założona przez nich Google Inc. osiąga obroty w wysokości 16,5 mld USD.

2001 – organizacja badawcza Object Management Group (OMG) prezentuje ideę rozwoju oprogramowania opartego na transformacji modeli (Model-Driven Architecture – MDA). Na uniwersytecie w niemieckim Bambergu powstaje pierwszy Wydział Informatyki Ekonomicznej.

2002 – organizacja BPMI prezentuje pierwszą wersję nowego języka modelowania procesów biznesowych BPMN – Business Process Modeling Notation. Katedra Informatyki Ekonomicznej Uniwersytetu Gdańskiego organizuje dziesiątą edycję konferencji ECIS.

2004 – w nazwie konferencji organizowanej przez O’Reilly Media po raz pierwszy zostaje użyte określenie „Web 2.0″, określające sieć WWW nowej generacji, w której wszyscy użytkownicy mają możliwość aktywnego tworzenia treści. Pod kierownictwem J. Beckera przy uniwersytecie w Münsterze powstaje European Research Center for Information Systems (ERCIS), zrzeszając uznane jednostki badawcze z Europy, USA i Australii zajmujące się informatyką ekonomiczną.

2005 – powstaje światowe stowarzyszenie kierowników katedr informatyki ekonomicznej ISAHI – Information Systems Academic Heads International. Jego wiceprezesem zostaje wybrany prof. S. Wrycza. ECIS odbywa się po raz pierwszy w Niemczech, na uniwersytecie w Ratyzbonie.

2006 – po raz pierwszy odbywa się International Business Informatics Challenge, międzynarodowy konkurs projektów dla studentów informatyki ekonomicznej, zorganizowany przez prof. M. Heflerta z Dublin City University. W Gdańsku przy współudziale pracowników Katedry Informatyki Ekonomicznej Uniwersytetu Gdańskiego oraz warszawskiej Katedry Informatyki Gospodarczej Szkoły Głównej Handlowej, zostaje stworzony polski oddział AIS – Polish Chapter of AIS, w skrócie PLAIS.

2008 – na Uniwersytecie Gdańskim odbywa się The 7th International Conference on Perspective in Business Informatics Research BIR2008, z udziałem kadry naukowej i doktorantów z regionu Morza Bałtyckiego.

2008 – w XXIX edycji największej i najbardziej prestiżowej konferencji z dziedziny informatyki ekonomicznej ICIS w Paryżu bierze udział rekordowa liczba ok. 1500 uczestników z 65 krajów.

2009 – na uniwersytecie Wiedeńskim odbywa się The First CEE Symposium – Business Informatics in Central and Eastern Europe, z udziałem ok. 100 pracowników naukowo-dydaktycznych z 13 krajów, zorganizowane przez prof. D. Karagiannisa i H. R. Hansena. Sympozjum odbywa się równolegle z międzynarodową konferencją Wirtschaftsinformatik WI2009, któa gromadzi ok. 1300 uczestników.

 

Możliwości pracy zawodowej specjalisty informatyki ekonomicznej

07 sie

Specjalista informatyki ekonomicznej odgrywa w organizacji często rolę pośrednika, mediatora pomiędzy trzema elementami systemu informatycznego: IT, ludzi oraz zadań. Odpowiedzialny jest on za stworzenie takiej infrastruktury informatycznej, która będzie najlepiej wspierać pracowników w realizacji zadań. Tworzy on taką strukturę organizacyjną, która będzie w tym celu najefektywniej wykorzystywać technologię. Ma on wpływ na formułowanie nowych celów możliwych do osiągnięcia przy danej technologii i organizacji oraz bierze udział w formułowaniu optymalnej struktury zadań, aby wsparcie technologiczne było najefektywniejsze.

Zadania, do których wykonywania znajomość informatyki ekonomicznej jest szczególnie przydatna:
- analiza i projektowanie systemów informatyczne,
- projektowanie i implementacja oprogramowania użytkowego,
- projektowanie i obsługa aplikacji bazodanowych,
- wdrażanie systemów komputerowych w organizacjach,
- tworzenie i konfiguracja sieci komputerowych,
- opracowywanie nowych metod i narzędzi projektowania systemów informatycznych,
- doradztwo oraz sprzedaż sprzętu i oprogramowania, a także wspieranie użytkowników w planowaniu, zakupie i użytkowaniu sprzętu,
- opracowywanie koncepcji i przeprowadzanie szkoleń z zakresu IT,
- zarządzanie procesami biznesowymi oraz reengineering systemów informatycznych,
- tworzenie i wdrażanie rozwiązań organizacyjnych,
- opracowywanie modeli biznesowych przedsięwzięć informatycznych,
- zarządzanie infrastrukturą IT w organizacjach,
- wykonywanie funkcji kierowniczych w przedsięwzięciach i projektach IT.

 

Interdyscyplinarny charakter informatyki ekonomicznej

06 sie

Informatykę ekonomiczną cechuje podejście interdyscyplinarne. Informatyka ekonomiczna obejmuje swoim zakresem zarówno część informatyki, tak jak i nauk ekonomicznych. Informatyka dostarcza infrastruktury technologicznej: sprzętu komputerowego, oprogramowania systemowego i komunikacyjnego oraz metod tworzenia oprogramowania. Z kolei nauki ekonomiczne, ze szczególnym uwzględnieniem nauk o zarządzaniu, dostarcza wiedzy o budowie i funkcjonowaniu organizacji – przedsiębiorstw, organów administracji publicznej, itp. oraz metod zarządzania nimi. Swoisty wkład nazywany jest informatyką ekonomiczną właściwą i zajmuje się systemami informatycznymi w organizacjach, wykorzystując wypracowane przez siebie autonomiczne metody i narzędzia.

Informatyka ekonomiczna czerpie chętnie z wielu innych dyscyplin. Psychologia dostarcza metod analizy interakcji człowiek-maszyna, bez którego istnienie systemu informatycznego nie byłoby możliwe. Dziedzina ta pomaga zrozumieć problemy występujące podczas komunikacji z użytkownikiem oraz projektować systemy bardziej przyjazne w użytkowaniu. Telekomunikacja dostarcza technicznych środków komunikacji w systemach fizycznie rozproszonych. Matematyka opracowuje m. in. metody szyfrowania umożliwiające bezpieczną wymianę informacji wewnątrz systemu. Celem tworzenia systemów informatycznych często jest wpieranie użytkowników w podejmowaniu decyzji. W przypadku problemów decyzyjnych, dających się definiować, przydatne są metody badań operacyjnych. Statystyka natomiast dostarcza ekspertom informatyki ekonomicznej metod kontroli jakości, badań rynku, prognozowania czy analizy danych. Nauki prawne pomagają odpowiadać na pytania z zakresu ochrony danych osobowych, ochrony własności intelektualnej czy prawa gospodarczego oraz projektować systemy informatyczne zgodnie z aktualnym stanem prawnym.