RSS
 

Archiwum dla kategorii ‘Bez kategorii’

Elastyczność popytu i podaży

17 lip

Elastyczność funkcji służy do mierzenia reakcji zmiennej zależnej na zmianę jednej ze zmiennych niezależnych. Stosując założenie ceteris paribus, można mierzyć, za pomocą elastyczności popytu, reakcje popytu na zmianę poszczególnych czynników określających go.

Rodzaje elastyczności popytu:
- elastyczność cenowa popytu:
Elastyczność cenowa popytu

- elastyczność mieszana popytu:
Elastyczność mieszana popytu

- elastyczność dochodowa popytu:
Elastyczność dochodowa popytu.

Elastyczność cenowa popytu jest miarą relatywnej zmiany nabywanej ilości danego dobra, względem relatywnej zmiany ceny tego dobra, ceteris paribus.

Elastyczność mieszana popytu wyraża relatywną zmianę nabywanej ilości danego dobra pod wpływem zmiany ceny innego dobra, ceteris paribus.

Elastyczność dochodowa popytu jest miarą relatywnej zmiany nabywanej ilości danego dobra, względem relatywnej zmiany dochodów nabywców, ceteris paribus. Dobra niższego rzędu mają ujemną elastyczność chodową popytu. Dobra wyższego rzędu mają elastyczność dochodową większą od 1. Dobra normalne mają dodatnią elastyczność dochodową. Dobra pierwszej potrzeby mają elastyczność dochodową mniejszą od 1.

Wyróżnia się 3 rodzaje popytu:
- popyt o elastyczności równej -1, wtedy zmiany ceny nie mają żadnego wpływu na wielkość wydatków,
- popyt elastyczny, jego elastyczność cenowa jest mniejsza od –1, obniżka ceny zwiększa wtedy sumę wydatków na zakup danego dobra,
- popyt nieelastyczny, jego elastyczność kształtuje się między -1 a 0, obniżka ceny zmniejsza wówczas sumę wydatków na zakup danego dobra.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Mechanizm rynkowy w modelu konkurencji doskonałej

03 lip

Mechanizm rynkowy w modelu konkurencji doskonałej działa jako układ samoregulujących się procesów dostosowawczych między uczestnikami rynku. Żaden z uczestników rynku nie może zwiększyć swoich korzyści bez uszczuplenia korzyści innych uczestników. Mechanizm konkurencji doskonałej zapewnia optymalną alokację zasobów społeczeństwa na granicy możliwości produkcyjnych, ustabilizowany rozwój i odpowiednią dystrybucję, gdy są spełnione następujące warunki:
- konkurencja jest doskonała dzięki wolności ekonomicznej, równości szans oraz zachowaniu zasady fair play przez uczestników rynku,
- preferencje korzystne zarówno indywidualnie, jak i społecznie przy zachowaniu wolności i suwerenności konsumenta,
- decyzje konsumentów i producentów są podejmowane na podstawie informacji przekazywanych wszystkim uczestnikom bezpłatnie z rynku,
- koszty i przychody są w pełni zinternalizowane, czyli transakcje nie generują efektów zewnętrznych,
- pieniądz stale znajduje się w obiegu i służy do podtrzymywania procesów gospodarczych,
- w krótkim okresie czasu występuje zjawisko malejącego produktu marginalnego, a w długim okresie zjawisko nierosnących korzyści skali, a więc koszty marginalne i przeciętne rosną,
- nie występują zjawiska losowe zakłócający naturalny porządek mechanizmu konkurencji doskonałej.

Koncepcja leseferyzmu – nadrzędność wolności ekonomicznej jednostek, a państwo ma jedynie obowiązek czuwania nad przestrzeganiem reguł gry rynkowej, zgodnych z zasadami konkurencji doskonałej.

Błędy rynku – niedoskonałości gospodarki rynkowej:
- popyt rynkowy nie zawsze wyraża racjonalne preferencje indywidualne,
- popyt rynkowy nie zawsze wyraża zapotrzebowanie na dobra korzystne społecznie,
- działanie mechanizmu rynkowego wywołuje tzw. efekty zewnętrzne,
- trwała przewaga nad rywalami we współzawodnictwie o korzyści ekonomiczne,
- nie ma pełnego i swobodnego przepływu informacji, występuje ich zniekształcenie,
- nie wszystkie dobra są produkowane w sektorze prywatnych, występują dobra publiczne.

Rząd powinien włączyć się do gospodarki, po to aby korygować błędy rynku przez działalność prowadzoną w interesie publicznym. Państwo odgrywa ważną rolę we współczesnej gospodarce. Interwencje państwa w gospodarkę są uzasadnione zawodnością rynku. Podejmuje je się w celu:
- zmniejszenia wahań koniunkturalnych,
- kompensowania efektów zewnętrznych,
- rozwiązywania problemów związanych z informacją,
- zapobiegania wykorzystywaniu siły rynkowej,
- zapewnienia społecznie akceptowanej dystrybucji dochodów i dóbr społecznie pożądanych.

 

Prokuratura

09 mar

Prokuratura jest organem państwowym powołanym do strzeżenia praworządności oraz czuwania nad ściganiem przestępstw.

Prokuratura ogólne zadania wykonuje między innymi przez:
- prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami,
- wytaczanie powództw i składanie wniosków oraz udział w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych oraz w sprawach ze stosunku pracy i ubezpieczeń społecznych, jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, interes społeczny lub inne ważne względy,
- podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego stosowania prawa w różnych rodzajach postępowania,
- sprawowanie nadzoru nad wykonaniem postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych decyzji o pozbawieniu wolności,
- prowadzenie badań nad przestępczością oraz zapobieganie i zwalczanie jej,
- zaskarżanie do sądu decyzji administracyjnych niezgodnych z prawem oraz udział w toczącym się w związku z tym postępowaniem sądowym,
- koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw prowadzonej przez inne organy państwowe,
- współdziałanie z różnymi organami, jednostkami organizacyjnymi i organizacjami społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa,
- opiniowanie aktów normatywnych,
- podejmowanie innych czynności przewidzianych prawem.

Postępowanie przygotowawcze ma postać śledztwa lub dochodzenia. Śledztwo toczy się w sprawach poważniejszych, których rozpoznanie w pierwszej instancji należy do sądu okręgowego. Dochodzenie toczy się w sprawach mniejszej wagi, których osądzenie należy w zasadzie do sądu rejonowego. Dochodzenie prowadzą najczęściej organy policji pod nadzorem prokuratora, a w niektórych sprawach także inne uprawnione organy.

Postępowanie przygotowawcze ma doprowadzić do ujawnienia przestępstwa, ustalenia osoby sprawcy i jej ujęcia oraz zgromadzenia materiału dowodowego i jego usystematyzowania. Postępowanie przygotowawcze kończy się wniesieniem aktu oskarżenia do sądu lub umorzeniem postępowania karnego.

Prokuraturę stanowi prokurator generalny wraz z podległym mu aparatem. Podstawową część aparatu prokuratury stanowią prokuratury rejonowe, okręgowe i apelacyjne. Prokuratorem generalnym jest z urzędu minister sprawiedliwości.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Przepis prawny

07 lut

Przepisem nazywamy elementarną część ustawy lub innego aktu normatywnego. Przepisem jest więc artykuł, paragraf, punkt, ustęp, itd.

Przepis nie musi pokrywać się z normą prawną. Nie należy utożsamiać norm prawnych z przepisami prawnymi. Normy prawne są w pewien, najczęściej dość złożony i zawiły sposób zakodowane w przepisach prawnych. W większych aktach normatywnych przepisy są pogrupowane na księgi, części, działy, rozdziały, itp. Niektóre akty normatywne są opatrzone we wstęp (preambuła), wyjaśnienie celu wydania aktu.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Model relacyjny

05 lis

Podstawowym pojęciem modelu jest relacja.

Relacja to dwuwymiarowa tablica, w której na przecięciu wiersza i kolumny znajduje się wartość atomowa, nierozkładalna.

Każdy wiersz tablicy nazywa się krotką i jest różny – w danej relacji nie ma powtórzeń krotek. Zmiana kolejności krotek nie ma znaczenia – relacja pozostaje ta sama.

Liczba krotek stanowi liczność albo moc relacji. Każda relacja ma określone własności zwane atrybutami. Odpowiadają one kolumnom tablicy.

Dane elementarne w kolumnie są jednorodne, tego samego rodzaju, tzn. danemu atrybutowi przypisana jest określona dziedzina (domena) dopuszczalnych jego wartości.

Atrybutom przypisuje się unikalne nazwy. Liczba atrybutów określa liczbę członów w danej relacji, czyli stopień relacji (np. relacja n-członowa, n-arna). Różne atrybuty w jednej lub w wielu relacjach mogą być związane z tą samą dziedziną. Różne relacje w bazie danych mogą mieć wspólne dziedziny.

W każdej relacji co najmniej jeden atrybut pełni funkcję atrybutu selekcyjnego identyfikatora, zwanego kluczem lub kluczem głównym. Pozwala on jednoznacznie identyfikować krotki relacji.

W celu zapewnienia jednoznaczności identyfikacji krotek klucz główny może się składać z kombinacji atrybutów. Jest to tzw. klucz złożony. W relacji może się znajdować kilka kombinacji atrybutów, mających własności identyfikacyjne. Mówi się wówczas o kluczach kandydujących. Gdy w relacji R1 występuje atrybut, który nie jest kluczem głównym, a jednocześnie jego wartości są wartościami klucza głównego innej relacji R2, mamy do czynienia z kluczem obcym. Zależności między kluczami pozwalają na utrzymanie spójności między relacjami w relacyjnej bazie danych.

Związki między krotkami są reprezentowane przez własności atrybutów pochodzących ze wspólnej dziedziny.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Bez kategorii

 

Dzielenie i łączenie kont

05 lip

Podzielność konta polega na powiększeniu liczby kont w celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji, dotyczących poszczególnych środków gospodarczych, źródeł gospodarczych, źródeł ich pochodzenia oraz procesów gospodarczych i wyników działalności podmiotów gospodarczych. Podział kont w rachunkowości podporządkowany jest następującym regułom:
- podzielności poziomej konta (konta powstałe z podziału poziomego przyjmują wszystkie funkcje konta podzielonego),
- podzielności pionowej kont (konta powstałe z podziału pionowego przyjmują tylko niektóre funkcje konta podzielonego).

POZIOMY PODZIAŁ KONTA polega na uszczegółowieniu przedmiotu ewidencji, który jest zbiorowością, na jego składniki i przeznaczeniu odrębnych kont dla wyodrębnionych tą drogą składników. Podziałowi podlega zatem przedmiot ewidencji konta, którego właściwości umożliwiają zwiększenie liczby kont.

Poziomy podział kont może wystąpić w dwóch wersjach. Jeśli konto dzielone i konta powstałe z podziału funkcjonują jednocześnie, to otrzymujemy wówczas informację ogólną, syntetyczną oraz informacje szczegółowe, analityczne. Ta wersja jest podstawą budowy ewidencji syntetycznej i ewidencji analitycznej. Druga wersja podziału polega na tym, że konto dzielone ulega likwidacji i jest zastąpione przez konta powstałe z podziału. Eliminując konto dzielone, rezygnujemy z informacji ogólnej, którą zastępujemy informacjami szczegółowymi. Przeciwną możliwość stwarza łączenie kont. Na skutek łączenia poziomego maleje stopień szczegółowości ujęcia przedmiotu ewidencji.

PIONOWY PODZIAŁ KONT polega na wyselekcjonowaniu części wartości przedmiotu ewidencji na odrębne konta. Przedmiotem podziału pionowego jest zatem wartość przedmiotu ewidencjonowanego na koncie. Wobec powszechnego stosowania w rachunkowości miernika pieniężnego, możliwość ta dotyczy wszystkich kont. Podział pionowy dokonywany jest przez wydzielenie części obrotu powstałego z określonego tytułu i przeniesienie go na inne konta. Aby konto o zmniejszonym obrocie odpowiadało pełnej wartości jego ewidencji, potrzebna jest korekta, która ujęta jest na koncie przejmującym wydzieloną część obrotu. Podział pionowy wywołuje powstanie specyficznych związków w strukturze kont. Procesem odwrotnym do podziału pionowego jest łączenie pionowe. Jednak łączyć można tylko konta wcześniej wyodrębnione w wyniku podziału pionowego, co oznacza likwidację utworzonych korekt.

Istota i skutki tych podziałów są zasadniczo różne. Dlatego też w procesie uszczegółowienia ewidencji księgowej trzeba wyróżnić dwa odrębne, odpowiadające kierunkom podzielności kont zagadnienia:
- tworzenie i funkcjonowanie kont analitycznych,
- korekta i ich ewidencja.

Przedmioty ewidencji kont księgowych mogą mieć różny zakres. W zależności od zakresu przedmiotu ewidencji konta można podzielić na pojedyncze i zbiorowe. Przedmiot ewidencji konta pojedynczego jest składnikiem prostym, niepodzielnym. a tym samym konto takie nie podlega dalszemu podziałowi poziomemu. Natomiast konto zbiorowe, tj. takie, których przedmiot ewidencji jest pewną zbiorowością, można podzielić poziomo.

Jeżeli powołane i wprowadzone do ewidencji księgowej konta analityczne wyczerpują zakres przedmiotu ewidencji konta syntetycznego, celowe jest opisanie tego związku w postaci równań analityki. Równania te opisują prawidłowości, które wskazują na sposób powiązania kont analitycznych z kontem syntetycznym, a mianowicie:
- suma obrotów debetowych i kredytowych wszystkich kont analitycznych prowadzonych do danego konta syntetycznego, musi być zgodna z obrotami debetowymi i kredytowymi tego konta,
- suma sald kont analitycznych musi być równa saldu konta syntetycznego.

Pionowy podział konta, polegający na wyodrębnieniu części wartości przedmiotu ewidencji na oddzielnych kontach, prowadzi do powołania dodatkowych kont. Wartość przedmiotu ewidencji konta dzielonego jest ujmowana w rozbiciu na część zasadniczą i części uzupełniające zwane korektami. Biorąc za punkt wyjścia sposób wyceny przedmiotu ewidencji, możemy wyróżnić: konta o pełnej wycenie przedmiotu ewidencji i konta o niepełnej wycenie przedmiotu ewidencji, które dzieli się na konta korygowane i konta korygujące.

KOREKTA, czyli wydzielenie w procesie podziału pionowego kont cząstki wartości ich przedmiotu ewidencji, oddziałują na zasadniczą część wartości w różny sposób. Zależy to bowiem od tego, z jakiego obrotu konta następuje wydzielenie korekty. Jeżeli korekta działa na zasadniczą część wartość w sposób dodatni, to określamy ją mianem korekty bezpośredniej. Gdy zaś działa na tę wartość w sposób ujemny, to określamy ją mianem korekty pośredniej.

Podzielność pionowa kont stosowana jest najczęściej w wypadku:
1. sprostowania wyceny rzeczowych aktywów majątku trwałego i obrotowego:
- środków trwałych – o dotychczasowe zużycie,
- materiałów – o koszty zakupu,
- towarów – o odchylenia od cen ewidencyjnych,
- produktów – o odchylenia od kosztów rzeczywistych,
2. sprostowania wysokości kapitałów (funduszy).

Łączenie kont dokonuje się z reguły w następujących sytuacjach:
- przy likwidacji podmiotu gospodarczego,
- przy braku obrotów na kontach w ciągu dłuższego okresu,
- przy zmniejszeniu zbędnej szczegółowości kont,
- przy uproszczeniu techniki ewidencji przez połączenie kont aktywnych z kontami pasywnymi.

Konto powstałe w wyniku połączenia kont może mieć charakter:
- konta aktywnego – połączenie kont aktywnych,
- pasywnego – połączenia kont pasywnych,
- konta aktywno-pasywnego – połączenie kont aktywnych z kontami pasywnymi.

 

Małe co nieco

12 cze

Witajcie na moim blogu!

Będzie on poświęcony zagadnieniom z podstaw rachunkowości, ale na początek podam kilka jego i moich cech:
- jestem technikiem ekonomistą, żadnym magistrem ani doktorem
- czerpię swoją wiedzę sama z książek, które rozumiem ;) i odnajdę, nie konsultuję swoich notatek z kimś bardziej doświadczonym ode mnie, więc ten blog to raczej moja wiedza i rozumowanie niż pedagogiczne nauczanie
- nie traktujcie go jako wykład lub jak profesjonalne nauczanie, to raczej zbiór notatek, które tworzę z podręczników
- mogę się mylić, nie zaprzeczę, jeśli znajdziecie błąd to wskażcie mi go, a się poprawię
- mogę nie być na bieżąco z ustawami.

Zapraszam chętnych do czytania i wymiany wiedzy. Może razem stworzymy coś profesjonalnego.

P. S. To mój pierwszy blog, jestem kompletną amatorką. Za każde wskazówki będę wdzięczna.

Miłego dnia!
Bye!

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii Bez kategorii