RSS
 

Archiwum - Marzec, 2017

Zbieg przestępstw

31 mar

O zbiegu przestępstw mówi się wówczas, gdy sprawca popełni kilka przestępstw przed wydaniem pierwszego wyroku, odnoszącego się do jednego z nich. Zazwyczaj więc sprawca dopuszcza się kilku czynów zabronionych, za które następnie jest sądzony łącznie, na jednej rozprawie.

Zbieg przestępstw może być jednorodny lub różnorodny. Zbieg jednorodny występuje, gdy sprawca popełnia kilka przestępstw tego samego rodzaju, a różnorodny, gdy popełnia kilka przestępstw różnego rodzaju, nie należących do tej samej grupy.

Sąd każde przestępstwo rozpatruje oddzielnie, uwzględnia zachodzące okoliczności łagodzące i obciążające, za każde przestępstwo wymierza osobną karę, a na ich podstawie karę łączną.

Sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

Podstawowa zasada określająca wysokość kary łącznej stanowi, że nie może ona być niższa od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa, ani wyższa od sumy tych kar.

Wysokość kary łącznej nie może przekroczyć: w przypadku grzywny – 540 stawek dziennych, ograniczenia wolności – 18 miesięcy, pozbawienia wolności – 15 lat.

W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary z zawieszeniem ich wykonania i bez zawieszenia, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej, jeżeli zachodzą ustawowe przesłanki.

Łączeniu podlegają w zasadzie tylko kary tego samego rodzaju. W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kilku kar pozbawienia wolności i kilka kar grzywny, sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności obok kary łącznej grzywny. Tylko w razie skazania na kary pozbawienia wolności i kary ograniczenia wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności. W tym celu zamienia miesiąc ograniczenia wolności na 15 dni pozbawienia wolności.

W granicach przewidzianych dla kary łącznej sąd decyduje swobodnie o wysokości kary.

Środki karne stosuje się wobec skazanego, chociażby je orzeczono tylko za jedno z przestępstw.

Przedstawione zasady stosuje się także do łączenia niektórych środków karnych.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną

30 mar

Okolicznościami wyłączającymi odpowiedzialność karną są te wszystkie okoliczności, które powodują, że popełniony czyn przestępny nie pociąga za sobą wymierzenia sprawcy kary.

Okoliczności wyłączające odpowiedzialność karną dzielą się na:
- okoliczności wyłączające winę,
- okoliczności wyłączające bezprawność czyny.

Do okoliczności wyłączających winę należą:
- niepoczytalność,
- błąd.

Do okoliczności wyłączających bezprawność czynu należą:
- obrona konieczna,
- stan wyższej konieczności,
- rozkaz przełożonego,
- zgoda pokrzywdzonego,
- działanie w granicach uprawnień lub obowiązku prawnego,
- ryzyko nowatorstwa.

Niepoczytalność
Niepoczytalność jest to określony stan psychiczny człowieka, polegający na tym, że nie rozpoznaje on znaczenia swoich czynów lub nie może kierować swoim postępowaniem.

O ograniczonej poczytalności mówimy wtedy, gdy zdolność człowieka do rozpoznania znaczenia czynów i kierowania postępowaniem nie jest całkowicie wyłączona, lecz tylko w znacznym stopniu ograniczona. Ograniczenie poczytalności nie wyłącza odpowiedzialności karnej człowieka, który w takim stanie dopuścił się przestępstwa, jednak sąd, biorąc je pod uwagę, może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Z punktu widzenia karalności czynu jest istotny stan psychiki sprawcy w momencie popełnienia przestępstwa.

Przedstawione zasady oddziaływania niepoczytalności na odpowiedzialność karną doznają istotnego ograniczenia. Niepoczytalność nie zwalnia od odpowiedzialności, jeżeli została przez sprawcę zawiniona.

Błąd
Zgodnie z przepisami kodeksu karnego nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu pod wpływem błędu co do okoliczności stanowiących znamię czynu zabronionego. Jest to tzw. błąd faktyczny. Wyłącza on winę wówczas, gdy nie został przez sprawcę zawiniony.

Z błędem faktycznym mamy do czynienia także wtedy, gdy sprawca dopuszcza się czynu zabronionego świadomie, ale w błędnym, usprawiedliwionym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca winę lub bezprawność czynu.

Oprócz błędu faktycznego istnieje także błąd prawny. Sprawca działa pod wpływem błędu prawnego, gdy nie wie, że popełniany przez niego czyn jest zabroniony. Błąd prawny wyłącza winę, a w rezultacie odpowiedzialność karną, gdy jest usprawiedliwiony. Ma zastosowanie stara łacińska maksyma ignorantia iuris nocet (nieznajomość prawa szkodzi), zgodnie z którą przepisy obowiązują niezależnie od tego, czy są zainteresowanym znane.

Obrona konieczna
Obroną konieczną nazywamy takie działanie człowieka, które zmierza do odparcia bezpośredniego, bezprawnego zamachu na jakiekolwiek dobro społeczne lub jakiekolwiek dobro jednostki.

Zamach, przeciwko któremu jest skierowane działanie w obronie koniecznie musi być bezprawny.

Zamach musi być także bezpośredni, tzn. Musi zagrażać lub trwać w chwili podjęcia obrony koniecznej.

Zamach musi być rzeczywisty, a nie urojony.

Nasilenie obrony powinno być proporcjonalne do wielkości zagrożenia. Zastosowanie metody zbyt gwałtownej, zbędnej w danej sytuacji, nosi nazwę przekroczenia granic obrony koniecznej. Sprawca odpowiada wówczas za swój czyn, ale sąd biorąc pod uwagę, że jego intencje były właściwe, może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Sąd nie może wymierzyć kary, jeśli nastąpiło wprawdzie przekroczenie granic obrony koniecznej, ale było ono wynikiem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościach zamachu.

Stan wyższej konieczności
Ze stanem wyższej konieczności mamy do czynienia wtedy, gdy ktoś poświęca cudze dobro w celu zapobieżenia bezpośredniemu niebezpieczeństwu, grożącemu jakiemukolwiek dobru społecznemu lub dobru jednostki.

Poświęcone dobro nie może przedstawiać wartości w sposób oczywisty większej niż dobro chronione.

Istotą stanu wyższej konieczności jest istnienie niebezpieczeństwa, wskutek czego powstaje pewna kolizja interesów.

W razie przekroczenia granic wyższej konieczności sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Nie może się powoływać na stan wyższej konieczności sprawca, który poświęcił takie dobro, nad którym miał obowiązek czuwać, nawet narażając się na niebezpieczeństwo osobiste.

Rozkaz przełożonego
Nie popełnia przestępstwa żołnierz, który dopuszcza się czynu zabronionego, będącego wykonaniem rozkazu, chyba że wykonując rozkaz umyślnie popełnia przestępstwo.

Zgoda pokrzywdzonego
Zgoda pokrzywdzonego jest okolicznością wyłączającą bezprawność czynu jedynie w odniesieniu do tych przestępstw, które są skierowane wyłącznie przeciwko interesom jednostki, nie zaś przeciwko interesom społecznym.

Zgoda pokrzywdzonego nie wyłącza natomiast odpowiedzialności przy takich przestępstwach jak zabójstwo, uszkodzenie ciała, itp.

Działanie w granicach uprawnień lub obowiązku prawnego
Nie jest bezprawnym działanie osób, które dopuszczają się czynów, w innych warunkach zabronionych, realizując ciążący na nich obowiązek urzędowy, zawodowy lub wychowawczy.

Ryzyko nowatorstwa
Nie popełnia przestępstwa, kto podejmuje decyzję o przeprowadzeniu eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeśli oczekuje się po nim istotnych korzyści, a to oczekiwanie, a także sposób przeprowadzenia eksperymentu, są uzasadnione aktualnym stanem wiedzy. Eksperyment wymaga udzielenia uczestnikowi wyczerpujących informacji i jego zgodny na udział, którą może wycofać na każdym etapie eksperymentu.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Wina

29 mar

Na ogół przez winę rozumie się określony psychicznie stosunek sprawcy do popełnionego czynu.

Wina wyraża psychiczne zaangażowanie sprawcy w dokonywany czyn, przede wszystkim stopień tego zaangażowania i jego charakter.

Na formą winy wpływa decydująco psychiczne ustosunkowanie się sprawcy do czynu.

Zależnie od stopnia świadomości i natężenia złej woli, prawo karne odróżnia winę umyślną i winę nieumyślną. Każda z nich występuje w dwóch formach. Wina umyślna ma postać:
- zamiaru bezpośredniego,
- zamiaru ewentualnego.

Wina nieumyślna występuje jako:
- lekkomyślność,
- niedbalstwo.

Zamiar bezpośredni zachodzi wtedy, gdy sprawca chce popełnić czyn zabroniony.

Zamiar ewentualny ma miejsce wówczas, gdy sprawca przewiduje możliwość popełnienia przestępstwa i godzi się na to.

Lekkomyślność zachodzi wówczas, gdy sprawca przewiduje możliwość popełnienia przestępstwa, lecz bezpodstawnie przypuszcza, że zdoła go uniknąć.

Niedbalstwo ma miejsce, gdy sprawca nie przewiduje możliwości popełnienia czynu zabronionego, choć powinien i może przewidzieć.

Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie. Koniecznym elementem każdej zbrodni jest zamiar bezpośredni lub zamiar ewentualny.

Występek można popełnić także nieumyślnie, jeśli przepis dotyczący danego przestępstwa uznaje za wystarczające lekkomyślność lub niedbalstwo. W zasadzie więc i do występku konieczna jest wina umyślna.

Jeśli popełniono czyn zakazany przez prawo karne, a w działaniu sprawcy nie ma w ogóle winy mamy do czynienia z przypadkiem. Za czyn taki sprawca nie odpowiada.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Formy popełnienia przestępstwa

28 mar

Formami popełnienia przestępstwa są:
- sprawstwo,
- przygotowanie,
- podżeganie,
- pomocnictwo,
- usiłowanie.

Sprawcą jest przede wszystkim ten, kto wykonuje czyn zabroniony pod groźbą kary, sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą.

Przygotowanie polega na tym, że sprawca, chcąc popełnić czyn zabroniony, wykonuje czynności mające stworzyć po temu odpowiednie warunki. Przygotowanie z reguły (ale nie zawsze) nie jest karalne.

Podżeganie polega na nakłanianiu innej osoby do popełnienia określonego przestępstwa. Istotą podżegania jest budzenie i umacnianie woli popełnienia czynu zabronionego. Podżegacz ponosi odpowiedzialność w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo. Podżegacz nie ponosi odpowiedzialności, jeśli dobrowolnie zapobiegł dokonaniu przestępstwa. Jeśli – bez powodzenia – starał się temu zapobiec, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Gdy sprawca nie usiłować dokonać czynu zabronionego, sąd może zastosować wobec podżegacza nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet w ogóle odstąpić od jej wymierzenia.

Pomocnictwo polega na ułatwieniu sprawcy popełnienia przestępstwa. Za pomocnictwo grozi kara w granicach przewidzianych za sprawstwo, ale sąd zawsze może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. Nie podlega karze pomocnik, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu przestępstwa.

Usiłowanie polega na tym, że sprawca w zamiarze popełnienia przestępstwa, swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Usiłowanie udolne ma miejsce wtedy, gdy osiągnięcie zamierzonego celu jest obiektywnie rzecz biorąc możliwe, lecz sprawcy staje coś na przeszkodzie, a usiłowanie nieudolne gdy sprawca nie uświadamia sobie, że w okolicznościach, w jakich działa, osiągnięcie zamierzonego celu nie jest w ogóle możliwe.

Sąd wymierza karę za usiłowanie w tych samych granicach co za dokonanie. Sprawca nie ponosi odpowiedzialności za usiłowanie, jeśli dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkom przestępnym. Jeśli sprawca starał się zapobiec skutkom swego działania, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary. W przypadku usiłowania nieudolnego sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Związek przyczynowy

27 mar

Związek przyczynowy to związek zachodzący między działaniem sprawcy a skutkiem przestępnym, wywołanym przez działanie. Występuje tylko w przestępstwach materialnych.

Istnienie związku przyczynowego jest warunkiem odpowiedzialności karnej. Jeśli takiego związku nie można się dopatrzeć, sprawca nie ponosi za swój czyn odpowiedzialności.

W prawie karnym istnienie luźnej zależności między działaniem sprawcy a skutkiem nie wystarcza do przyjęcia istnienia związku przyczynowego.

Warunkiem odpowiedzialności sprawcy czynu jest istnienie między jego działaniem a przestępnym skutkiem koniecznego związku przyczynowego.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Rodzaje przestępstw

26 mar

Ze względu na wysokość grożącej kary przestępstwa dzielą się na zbrodnie i występki.

Zbrodnia to czyn zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy niż 3 lata albo karą wyższą.

Występek to czyn, za który grozi kara pozbawienia wolności przekraczająca miesiąc, kara ograniczenia wolności lub grzywna powyżej 30 stawek dziennych.

Z uwagi na skutek, przestępstwa dzielą się na materialne i formalne lub inaczej na skutkowe i bezskutkowe.

Przestępstwo materialne to takie, na które składa się:
- działanie sprawcy,
- skutek tego działania.
Wystąpienie obu elementów jest konieczne.

Przestępstwo formalne tym się odznacza, że do jego popełnienia dochodzi przez sami działanie sprawcy, bez względu na skutek.

Ze względu na rodzaj winy sprawcy, odróżnia się przestępstwa umyślne i nieumyślne.

Elementem przestępstwa umyślnego jest umyślna wina sprawcy (w postaci zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego).

Przestępstwo nieumyślne popełniane jest z winy nieumyślnej (w postaci lekkomyślności lub niedbalstwa).

Ze względu na sposób zachowania się sprawcy, można przestępstwa podzielić na popełnione przez działanie i popełnione przez zaniechanie.

Przestępstwa podzielić można także na zasadnicze, kwalifikowane i uprzywilejowane.

Można wyodrębnić grupę przestępstw podobnych do siebie, przy czym jedno z nich odgrywa w grupie zasadniczą rolę, a pozostałe różnią się dodatkowymi cechami.

Przestępstwem kwalifikowanym jest przestępstwo posiadające takie cechy dodatkowe, które powodują, że jest ono społecznie niebezpieczniejsze od zasadniczego. Kara za przestępstwo kwalifikowane jest też odpowiednio wyższa.

Przestępstwo uprzywilejowane jest czymś odwrotnym niż kwalifikowane.

Ze względu na sposób ścigania, przestępstwa dzielą się na przestępstwa ścigane z urzędu i przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego.

Ze względu na rodzaj dóbr chronionych przez prawo karne, rozróżnia się przestępstwa polityczne i przestępstwa pospolite.

Przestępstwa polityczne skierowane są przeciwko podstawom ustroju państwa, a sprawca działa z pobudek politycznych.

Do przestępstw pospolitych zalicza się wszystkie pozostałe przestępstwa.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Pojęcie przestępstwa

25 mar

Przestępstwo jest to zawiniony czyn człowieka, społecznie niebezpieczny, zabroniony pod groźbą kary.

Według definicji materialnej przestępstwo to czyn człowieka, społecznie niebezpieczny, bezprawny, karalny i zawiniony.

Według definicji formalnej przestępstwo to czyn człowieka zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

Charakterystyczne cechy danego przestępstwa nazywamy jego znamionami. Np. do znamion kradzieży należy, iż jest to:
- zabranie cudzej rzeczy ruchomej,
- z posiadania drugiej osoby,
- celem sprawcy jest przywłaszczenie rzeczy.

W każdym przestępstwie występują następujące elementy:
- podmiot przestępstwa,
- przedmiot przestępstwa,
- strona przedmiotowa przestępstwa,
- strona podmiotowa przestępstwa.

Podmiotem lub podmiotami przestępstwa nazywamy sprawcę lub sprawców.

Przedmiotem przestępstwa jest dobro, przeciwko któremu przestępstwo było bezpośrednio skierowane.

Stroną przedmiotową przestępstwa nazywamy sposób popełnienia czynu i okoliczności faktyczne, w jakich do niego doszło.

Stroną podmiotową przestępstwa nazywamy natomiast subiektywne okoliczności sprawy, okoliczności związane z psychiką sprawcy.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Zakres obowiązywania prawa karnego

24 mar

Sprawa obowiązywania polskiego prawa karnego jest rozpatrywana na dwóch płaszczyznach: w czasie i w przestrzeni, na których może dochodzić do kolizji.

Obowiązywanie prawa karnego w czasie
Na podstawie przepisów ustawy karnej mogą być sądzone tylko te przestępstwa, które zostały popełnione w czasie jej obowiązywania. Nie można sądzić i skazać sprawcy za popełnienie czynu zabronionego przez ustawę przed jej wejściem w życie, ani po jej uchyleniu.

W polskim prawie karnym obowiązuje w tej mierze łacińska maksyma: lex retro non agit (ustawa nie działa wstecz).

Zasada lex retro non agit jest stosowana także przy zmianie przepisów. Obowiązuje przyjęcie tego przepisu, który jest korzystniejszy dla oskarżonego.

Obowiązywanie prawa karnego w przestrzeni
Polskie przepisy karne stosuje się do wszystkich osób, które popełniły przestępstwo na terytorium Polski oraz na polskim statku wodnym lub powietrznym.

Nie podlegają polskim przepisom ani orzecznictwu polskich sądów:
- szefowie przedstawicielstw państw obcych uwierzytelnieni w Polsce,
- osoby należące do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw,
- osoby należące do personelu administracyjnego i technicznego przedstawicielstw,
- członkowie rodzin wymienionych wyżej osób, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie domowej,
- inne osoby korzystające z immunitetu dyplomatycznego.

Przestępstwo uważa się za popełnione w miejscu, gdzie:
- sprawca dopuścił się czynu,
- nastąpił skutek,
- skutek miał nastąpić.
Jeśli choć jedno z wymienionych ogniw wystąpiło na terytorium Polski, stosuje się polskie prawo karne.

Polską ustawę karną stosuje się do obywateli polskich, którzy popełnili przestępstwo za granicą.

W razie skazania w Polsce osoby ukaranej za ten sam czyn za granicą, sąd polski zalicza na poczet kary wykonaną za granicą całość albo część kary.

Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest uznanie go za przestępstwo również tam, za granicą, w miejscu jego popełnienia.

Jeżeli zachodzą różnice między polskim i obcym prawem karnym, np. co do rodzaju lub wysokości kary, sąd – stosując polskie prawo – może je uwzględnić na korzyść sprawcy.

Obywatela polskiego, który popełnił przestępstwo za granicą i powrócił do kraju, nie wydaje się władzom obcego państwa. To sami dotyczy cudzoziemców korzystających z prawa azylu.

Polskie prawo karne może być stosowane do cudzoziemca, który popełnił przestępstwo za granicą, w dwóch przypadkach:
- jeśli przestępstwo jest skierowane przeciwko interesom państwa polskiego, polskiego obywatela, polskiej osoby prawnej lub innej polskiej jednostki organizacyjnej,
- jeśli przestępstwo, bez względu na jego charakter, jest w polskim prawie karnym zagrożone karą przekraczającą 2 lata pozbawienia wolności, a sprawca przebywa na terytorium Polski i nie postanowiono go wydać. Warunkiem odpowiedzialności jest uznanie czynu za przestępstwo również w miejscu popełnienia.

Bez względu na przepisy obowiązujące w miejscu popełnienia i obywatelstwo podejrzanego, polskie prawo karne stosuje się w razie popełnienia przestępstwa:
- przeciwko bezpieczeństwu państwa polskiego,
- przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,
- przeciwko istotnym interesom gospodarczym,
- fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu polskiego,
- ściganego na mocy umów międzynarodowych.

W zasadzie odpowiedzialność karną według polskiego prawa karnego ponoszą sprawcy, którzy popełnili czyny zabronione po ukończeniu 17 lat. W przypadku niektórych, najgroźniejszych przestępstw, odpowiadać mogą sprawny, którzy dopuścili się czynu po ukończeniu 15 lat.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Źródła prawa karnego

23 mar

Podstawowym źródłem prawa karnego jest kodeks karny (k.k.) z 6 czerwca 1997r.

Kodeks karny składa się z trzech części: ogólnej, szczegółowej i wojskowej.

W części ogólnej zostały uregulowane podstawowe zagadnienia prawa karnego.

Część szczegółowa to zbiór przepisów, z których każdy odnosi się do jakiegoś konkretnego przestępstwa.

Część wojskowa zawiera ogólne i szczegółowe przepisy karne odnoszące się do żołnierzy.

Oprócz kodeksu karnego przepisy prawa karnego zawierają również niektóre inne akty normatywne. Przepisy prawa karnego stanowią w nich jedynie konieczne uzupełnienie przepisów o charakterze administracyjnoprawnym lub innym.

 
Brak komentarzy

Napisane w kategorii IV. Prawo karne

 

Postępowanie egzekucyjne

22 mar

Postępowanie egzekucyjne ma na celu zmuszenie określonej osoby lub jednostki organizacyjnej do wykonania obowiązku wynikającego z aktu administracyjnego.

Postępowanie egzekucyjne odnosi się także do wykonania obowiązków wynikających wprost z przepisów prawa.

Postępowanie egzekucyjne w administracji odnosi się jedynie do obowiązków związanych ze sferą działalności organów administracji publicznej. Obowiązki cywilnoprawne w stosunkach między równorzędnymi podmiotami, stwierdzone orzeczeniem sądu, podlegają egzekucji sądowej.

Wszczęcie postępowania przymusowego następuje na podstawie tytułu wykonawczego. Tytułem wykonawczym jest najczęściej akt administracyjny ostateczny.

W zasadzie organem prowadzącym postępowanie egzekucyjne przy egzekucji należności pieniężnych jest naczelnik właściwego urzędu skarbowego.

Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym jest wskazany przez przepisy organ, z którego zakresu działania jest związany dany obowiązek.

Przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego poprzedza akt zwany zagrożeniem. Polega on na przesłaniu przez organ administracyjny zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Egzekucja może być wszczęta dopiero po upływie tygodnia od doręczenia upomnienia.

Postępowanie egzekucyjne rozpada się na dwa tryby, różniące się poważnie stosowanymi środkami:
- egzekucję należności pieniężnych,
- egzekucję obowiązków o charakterze niepieniężnym.

Egzekucja należności pieniężnych
Ma ona na celu przymusowe wykonanie takich aktów administracyjnych lub przepisów, które nakładają obowiązek zapłacenia określonej kwoty. Stosowane środki przymusu:
- egzekucja z wynagrodzenia za pracę,
- egzekucja z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego,
- egzekucja z rachunków bankowych i wkładów oszczędnościowych,
- egzekucja z wierzytelności pieniężnych i innych praw majątkowych,
- egzekucja z ruchomości,
- egzekucja z nieruchomości.

Egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Stosowane środki przymusu:
- grzywna w celu przymuszenia,
- wykonanie zastępcze,
- odebranie rzeczy ruchomej,
- odebranie nieruchomości, opróżnienie lokali i innych pomieszczeń,
- przymus bezpośredni.

Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie, w tej samej lub wyższej kwocie. Grzywnę stosuje się w celu wymuszenia takiego świadczenia, które może być wykonane tylko przez samego zainteresowanego, albo zaniechania lub znoszenia czegoś.

Wykonanie zastępcze polega na powierzeniu komu innemu wykonania świadczenia na koszt i ryzyko zobowiązanej osoby.

Przymus bezpośredni stosuje się, gdy zawiodły inne środki lub gdy ich użycie nie jest celowe.